وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ رَبِيعَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ هُرْمُزَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، رضى الله عنه عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ ذَكَرَ رَجُلاً سَأَلَ بَعْضَ بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنْ يُسْلِفَهُ أَلْفَ دِينَارِ، فَدَفَعَهَا إِلَيْهِ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى. وَقَالَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ وَعَطَاءٌ إِذَا أَجَّلَهُ فِي الْقَرْضِ جَازَ.
Лайс деди: Менга Жаъфар ибн Робиъа ривоят қилди, у Абдурроҳман ибн Ҳурмуздан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан: У бир кишини зикр қилди, у Бани Исроилдан бировидан ўзига минг динор салаф (қарз) беришини сўради. У уни белгиланган муддатга унга топширди. Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо) ва Ато: Қарзда муддат белгиласа, жоиздир, дедилар.