حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَأَى رَجُلاً يَسُوقُ بَدَنَةً، فَقَالَ لَهُ " ارْكَبْهَا ". فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهَا بَدَنَةٌ. قَالَ فِي الثَّالِثَةِ أَوِ الرَّابِعَةِ " ارْكَبْهَا، وَيْلَكَ، أَوْ وَيْحَكَ ".
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Абу Авона ривоят қилди, у Қатодадан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кишини қурбонлик туяси (бадана)ни ҳайдаб кетаётганини кўрди ва унга: «Унга мин», деди. У: Ё Расулуллаҳ, у қурбонлик туяси-ку, деди. У учинчи ёки тўртинчи (мартада): «Унга мин, вой сенга — ёки: вайҳака», деди.