حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ الرَّجُلُ يُقَاتِلُ لِلْمَغْنَمِ، وَالرَّجُلُ يُقَاتِلُ لِلذِّكْرِ، وَالرَّجُلُ يُقَاتِلُ لِيُرَى مَكَانُهُ، فَمَنْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ قَالَ " مَنْ قَاتَلَ لِتَكُونَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا فَهُوَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ".
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Амрдан, у Абу Воилдан, у Абу Мусодан (розияллаҳу анҳу), у деди: Бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб: Киши ўлжа учун уришади, киши (номи) зикр қилиниши учун уришади, киши ўз ўрни (мавқеи) кўриниши учун уришади — ким Аллаҳ йўлида? деди. У: «Ким Аллаҳнинг калимаси энг юқори (олий) бўлиши учун уришса, у Аллаҳ йўлидадир», деди.