حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُلَيْحٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ هِلاَلِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي عَمْرَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ أَحَدَكُمْ فِي صَلاَةٍ مَا دَامَتِ الصَّلاَةُ تَحْبِسُهُ، وَالْمَلاَئِكَةُ تَقُولُ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لَهُ وَارْحَمْهُ. مَا لَمْ يَقُمْ مِنْ صَلاَتِهِ أَوْ يُحْدِثْ ".
Иброҳим ибнул-Мунзир бизга айтди, Муҳаммад ибн Фулайҳ бизга айтди, отам бизга айтди, Ҳилол ибн Алидан, Абдураҳмон ибн Абу Амрадан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Албатта, сизлардан бирингиз — намоз уни ушлаб турар экан — намозда (саналади); малоикалар эса: ‹Аллаҳим, уни мағфират қил ва унга раҳм қил›, дейдилар — токи у намозидан турмаса ёки таҳорати бузилмаса».