بَابُ إِذَا قَالَ أَحَدُكُمْ آمِينَ. وَالْمَلاَئِكَةُ فِي السَّمَاءِ، فَوَافَقَتْ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى، غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ
حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا مَخْلَدٌ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أُمَيَّةَ، أَنَّ نَافِعًا، حَدَّثَهُ أَنَّ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ حَدَّثَهُ عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ حَشَوْتُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وِسَادَةً فِيهَا تَمَاثِيلُ كَأَنَّهَا نُمْرُقَةٌ، فَجَاءَ فَقَامَ بَيْنَ الْبَابَيْنِ وَجَعَلَ يَتَغَيَّرُ وَجْهُهُ، فَقُلْتُ مَا لَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " مَا بَالُ هَذِهِ الْوِسَادَةِ ". قَالَتْ وِسَادَةٌ جَعَلْتُهَا لَكَ لِتَضْطَجِعَ عَلَيْهَا. قَالَ " أَمَا عَلِمْتِ أَنَّ الْمَلاَئِكَةَ لاَ تَدْخُلُ بَيْتًا فِيهِ صُورَةٌ، وَأَنَّ مَنْ صَنَعَ الصُّورَةَ يُعَذَّبُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَقُولُ أَحْيُوا مَا خَلَقْتُمْ ".
Муҳаммад бизга айтди, Махлад бизга хабар берди, Ибн Журайж бизга хабар берди, Исмоил ибн Умайядан, Нофиъ унга айтди, Қосим ибн Муҳаммад унга айтди, Оиша розияллаҳу анҳодан, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам учун ичида тасвирлар (суратлар) бўлган бир ёстиқ тўлдирдим — у гўё бир гиламча (нимрқа) эди. У келиб, икки эшик орасида турди ва юзи ўзгара бошлади. Мен: «Бизга нима (бўлди), эй Расулуллаҳ?», дедим. У: «Бу ёстиқда нима бор?», деди. (Оиша) деди: У сен учун ётишинг учун қилган ёстиғимдир. У: «Билмасмидинг, малоикалар ичида сурат бўлган уйга кирмайди ва сурат ясаган киши қиёмат куни азобланади — унга: ‹Яратган (сурат)ларингизга жон киритинглар›, дейилади?!», деди.
حَدَّثَنَا ابْنُ مُقَاتِلٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبَا طَلْحَةَ، يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ تَدْخُلُ الْمَلاَئِكَةُ بَيْتًا فِيهِ كَلْبٌ وَلاَ صُورَةُ تَمَاثِيلَ ".
Ибн Муқотил бизга айтди, Абдуллаҳ бизга хабар берди, Маъмар бизга хабар берди, Зуҳрийдан, Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумони эшитди, у дер эди: Абу Талҳани эшитдим, у дер эди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганини эшитдим: «Малоикалар ичида ит ва сурат-тасвирлар бўлган уйга кирмайди».
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنَا عَمْرٌو، أَنَّ بُكَيْرَ بْنَ الأَشَجِّ، حَدَّثَهُ أَنَّ بُسْرَ بْنَ سَعِيدٍ حَدَّثَهُ أَنَّ زَيْدَ بْنَ خَالِدٍ الْجُهَنِيَّ ـ رضى الله عنه ـ حَدَّثَهُ وَمَعَ، بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ عُبَيْدُ اللَّهِ الْخَوْلاَنِيُّ الَّذِي كَانَ فِي حَجْرِ مَيْمُونَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حَدَّثَهُمَا زَيْدُ بْنُ خَالِدٍ أَنَّ أَبَا طَلْحَةَ حَدَّثَهُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ تَدْخُلُ الْمَلاَئِكَةُ بَيْتًا فِيهِ صُورَةٌ ". قَالَ بُسْرٌ فَمَرِضَ زَيْدُ بْنُ خَالِدٍ، فَعُدْنَاهُ فَإِذَا نَحْنُ فِي بَيْتِهِ بِسِتْرٍ فِيهِ تَصَاوِيرُ، فَقُلْتُ لِعُبَيْدِ اللَّهِ الْخَوْلاَنِيِّ أَلَمْ يُحَدِّثْنَا فِي التَّصَاوِيرِ فَقَالَ إِنَّهُ قَالَ " إِلاَّ رَقْمٌ فِي ثَوْبٍ ". أَلاَ سَمِعْتَهُ قُلْتُ لاَ. قَالَ بَلَى قَدْ ذَكَرَهُ.
Аҳмад бизга айтди, Ибн Ваҳб бизга айтди, Амр бизга хабар берди, Букайр ибнул-Ашажж унга айтди, Буср ибн Саъид унга айтди, Зайд ибн Холид Жуҳаний розияллаҳу анҳу унга айтди — Буср ибн Саъид билан бирга Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хотини Маймуна розияллаҳу анҳонинг тарбиясида бўлган Убайдуллаҳ Хавлоний ҳам (бор эди) — Зайд ибн Холид уларга айтдики, Абу Талҳа унга айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Малоикалар ичида сурат бўлган уйга кирмайди». Буср деди: Сўнг Зайд ибн Холид касал бўлди, биз уни боришга бордик, бирдан унинг уйида ичида суратлар бўлган бир парда (бор эди). Мен Убайдуллаҳ Хавлонийга: «У бизга суратлар ҳақида айтмаганмиди?», дедим. У: «Албатта, у: ‹Фақат кийимдаги нақш (сурат) бундан мустасно›, деган эди-ку. Буни эшитмадингми?», деди. Мен: «Йўқ», дедим. У: «Йўқ, у буни эслатди», деди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ وَعَدَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم جِبْرِيلُ فَقَالَ إِنَّا لاَ نَدْخُلُ بَيْتًا فِيهِ صُورَةٌ وَلاَ كَلْبٌ.
Яҳё ибн Сулаймон бизга айтди, у деди: Ибн Ваҳб менга айтди, у деди: Умар менга айтди, Солимдан, отасидан, у деди: Жибрил Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ваъда берди (келишни), сўнг: «Биз ичида сурат ва ит бўлган уйга кирмаймиз», деди.
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ سُمَىٍّ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا قَالَ الإِمَامُ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ. فَقُولُوا اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ، فَإِنَّهُ مَنْ وَافَقَ قَوْلُهُ قَوْلَ الْمَلاَئِكَةِ، غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ ".
Исмоил бизга айтди, у деди: Молик менга айтди, Сумаййдан, Абу Солиҳдан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Имом: ‹Самиаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деса, сизлар: ‹Аллаҳумма Раббана лакал-ҳамд›, денглар. Чунки кимнинг сўзи малоикаларнинг сўзига мувофиқ келса, унинг ўтмиш гуноҳи мағфират қилинади».
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُلَيْحٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ هِلاَلِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي عَمْرَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ أَحَدَكُمْ فِي صَلاَةٍ مَا دَامَتِ الصَّلاَةُ تَحْبِسُهُ، وَالْمَلاَئِكَةُ تَقُولُ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لَهُ وَارْحَمْهُ. مَا لَمْ يَقُمْ مِنْ صَلاَتِهِ أَوْ يُحْدِثْ ".
Иброҳим ибнул-Мунзир бизга айтди, Муҳаммад ибн Фулайҳ бизга айтди, отам бизга айтди, Ҳилол ибн Алидан, Абдураҳмон ибн Абу Амрадан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Албатта, сизлардан бирингиз — намоз уни ушлаб турар экан — намозда (саналади); малоикалар эса: ‹Аллаҳим, уни мағфират қил ва унга раҳм қил›, дейдилар — токи у намозидан турмаса ёки таҳорати бузилмаса».
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَعْلَى، عَنْ أَبِيهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ عَلَى الْمِنْبَرِ {وَنَادَوْا يَا مَالِكُ}. قَالَ سُفْيَانُ فِي قِرَاءَةِ عَبْدِ اللَّهِ وَنَادَوْا يَا مَالِ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Суфён бизга айтди, Амрдан, Атодан, Сафвон ибн Яъладан, отасидан розияллаҳу анҳу, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг минбарда ‹Ва нодав я Малик (Улар: ‹Эй Молик (дўзах хазинадори)!› деб нидо қиладилар)› (оятини) ўқиганини эшитдим. Суфён деди: Абдуллаҳнинг қироатида ‹Ва нодав я Мал›.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُرْوَةُ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حَدَّثَتْهُ أَنَّهَا قَالَتْ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم هَلْ أَتَى عَلَيْكَ يَوْمٌ كَانَ أَشَدَّ مِنْ يَوْمِ أُحُدٍ قَالَ " لَقَدْ لَقِيتُ مِنْ قَوْمِكِ مَا لَقِيتُ، وَكَانَ أَشَدُّ مَا لَقِيتُ مِنْهُمْ يَوْمَ الْعَقَبَةِ، إِذْ عَرَضْتُ نَفْسِي عَلَى ابْنِ عَبْدِ يَالِيلَ بْنِ عَبْدِ كُلاَلٍ، فَلَمْ يُجِبْنِي إِلَى مَا أَرَدْتُ، فَانْطَلَقْتُ وَأَنَا مَهْمُومٌ عَلَى وَجْهِي، فَلَمْ أَسْتَفِقْ إِلاَّ وَأَنَا بِقَرْنِ الثَّعَالِبِ، فَرَفَعْتُ رَأْسِي، فَإِذَا أَنَا بِسَحَابَةٍ قَدْ أَظَلَّتْنِي، فَنَظَرْتُ فَإِذَا فِيهَا جِبْرِيلُ فَنَادَانِي فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ قَدْ سَمِعَ قَوْلَ قَوْمِكَ لَكَ وَمَا رَدُّوا عَلَيْكَ، وَقَدْ بَعَثَ إِلَيْكَ مَلَكَ الْجِبَالِ لِتَأْمُرَهُ بِمَا شِئْتَ فِيهِمْ، فَنَادَانِي مَلَكُ الْجِبَالِ، فَسَلَّمَ عَلَىَّ ثُمَّ قَالَ يَا مُحَمَّدُ، فَقَالَ ذَلِكَ فِيمَا شِئْتَ، إِنْ شِئْتَ أَنْ أُطْبِقَ عَلَيْهِمِ الأَخْشَبَيْنِ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَلْ أَرْجُو أَنْ يُخْرِجَ اللَّهُ مِنْ أَصْلاَبِهِمْ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ وَحْدَهُ لاَ يُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди, Ибн Ваҳб бизга хабар берди, у деди: Юнус менга хабар берди, Ибн Шиҳобдан, у деди: Урва менга айтди, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хотини Оиша розияллаҳу анҳо унга айтдики, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга: «Сенга Уҳуд кунидан қаттиқроқ (оғирроқ) кун келдими?», деди. У: «Мен сенинг қавмингдан (кўп азоб) кўрдим. Улардан кўрган энг қаттиқ (азоб) Ақаба куни эди — мен ўзимни Ибн Абду Ялил ибн Абду Кулолга тақдим қилганимда, у мени хоҳлаган нарсамга жавоб бермади. Мен ғамгин ҳолда ўз юзимга (қараб) жўнадим. Фақат Қарнус-Саъолибда бўлганимда ўзимга келдим. Бошимни кўтардим, бирдан мени бир булут соялаб турибди. Қарадим, бирдан ичида Жибрил бор эди. У менга нидо қилиб: ‹Албатта, Аллаҳ қавмингнинг сенга айтган сўзини ва сенга қайтарган жавобини эшитди; сенга тоғлар малоикасини юборди, токи улар ҳақида хоҳлаганингни унга буюрсанг›, деди. Шунда тоғлар малоикаси менга нидо қилиб, салом берди, сўнг: ‹Эй Муҳаммад, мана шу (мен сенинг ихтиёрингда). Хоҳлаган нарсангда (шундай), агар хоҳласанг, уларга икки тоғни (Ахшабайн) ёпиб-бостираман›, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Балки мен Аллаҳ уларнинг пуштларидан ёлғиз Аллаҳга ибодат қиладиган, Унга ҳеч нарсани шерик қилмайдиган (зурриёт) чиқаришини умид қиламан›, деди», деди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ الشَّيْبَانِيُّ، قَالَ سَأَلْتُ زِرَّ بْنَ حُبَيْشٍ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ، تَعَالَى {فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى * فَأَوْحَى إِلَى عَبْدِهِ مَا أَوْحَى}. قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ مَسْعُودٍ أَنَّهُ رَأَى جِبْرِيلَ لَهُ سِتُّمِائَةِ جَنَاحٍ.
Қутайба бизга айтди, Абу Авона бизга айтди, Абу Исъҳоқ Шайбоний бизга айтди, у деди: Мен Зирр ибн Ҳубайш дан Аллаҳ таолонинг: ‹Бас, (ораларида) икки ёй (масофа) ёки ундан яқинроқ бўлди. Сўнг (Аллаҳ) ўз бандасига ваҳй қилди — қилган ваҳйини› деган сўзи ҳақида сўрадим. У: «Бизга Ибн Масъуд айтдики, у Жибрилни — унинг олти юз қаноти бор — кўрди», деди.
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه – {لَقَدْ رَأَى مِنْ آيَاتِ رَبِّهِ الْكُبْرَى} قَالَ رَأَى رَفْرَفًا أَخْضَرَ سَدَّ أُفُقَ السَّمَاءِ.
Ҳафс ибн Умар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Аъмашдан, Иброҳимдан, Алқамадан, Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: ‹Дарҳақиқат, у Раббининг буюк оятларидан (бир қисмини) кўрди› (ояти ҳақида) у деди: У уфқни тўсган бир яшил рафраф (кўркам яшил манзарани) кўрди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيُّ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، أَنْبَأَنَا الْقَاسِمُ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ مَنْ زَعَمَ أَنَّ مُحَمَّدًا رَأَى رَبَّهُ فَقَدْ أَعْظَمَ، وَلَكِنْ قَدْ رَأَى جِبْرِيلَ فِي صُورَتِهِ، وَخَلْقُهُ سَادٌّ مَا بَيْنَ الأُفُقِ.
Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Исмоил бизга айтди, Муҳаммад ибн Абдуллаҳ Ансорий бизга айтди, Ибн Авндан, Қосим бизга хабар берди, Оиша розияллаҳу анҳодан, у деди: Ким Муҳаммад ўз Раббини кўрди деб даъво қилса, албатта улуғ (ёлғон) гапирди; лекин у Жибрилни ўз суратида кўрди, унинг хилқати уфқ орасини тўсган эди.
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنِ ابْنِ الأَشْوَعِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فَأَيْنَ قَوْلُهُ {ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّى * فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى} قَالَتْ ذَاكَ جِبْرِيلُ كَانَ يَأْتِيهِ فِي صُورَةِ الرَّجُلِ، وَإِنَّهُ أَتَاهُ هَذِهِ الْمَرَّةَ فِي صُورَتِهِ الَّتِي هِيَ صُورَتُهُ، فَسَدَّ الأُفُقَ.
Муҳаммад ибн Юсуф менга айтди, Абу Усома бизга айтди, Закариё ибн Абу Зоида бизга айтди, Ибнул-Ашвадан, Шаъбийдан, Масруқдан, у деди: Мен Оишага розияллаҳу анҳо: «Бўлмаса, Унинг: ‹Сўнг яқинлашди ва осилди; бас, (ораларида) икки ёй (масофа) ёки ундан яқинроқ бўлди› деган сўзи (нима)?», дедим. У: «У Жибрил эди, унга киши суратида келар эди; бу сафар у ўзининг (асл) сурати — унинг сурати бўлган — суратида унга келди ва уфқни тўсди», деди.
حَدَّثَنَا مُوسَى، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ، عَنْ سَمُرَةَ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " رَأَيْتُ اللَّيْلَةَ رَجُلَيْنِ أَتَيَانِي قَالاَ الَّذِي يُوقِدُ النَّارَ مَالِكٌ خَازِنُ النَّارِ، وَأَنَا جِبْرِيلُ، وَهَذَا مِيكَائِيلُ ".
Мусо бизга айтди, Жарир бизга айтди, Абу Ражо бизга айтди, Самурадан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Мен бу кеча икки кишини кўрдим, улар менга келдилар. Улар: ‹Оловни ёқаётган — Молик, дўзах хазинадори; мен — Жибрил, бу — Микоил›, дедилар».
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا دَعَا الرَّجُلُ امْرَأَتَهُ إِلَى فِرَاشِهِ فَأَبَتْ، فَبَاتَ غَضْبَانَ عَلَيْهَا، لَعَنَتْهَا الْمَلاَئِكَةُ حَتَّى تُصْبِحَ ". تَابَعَهُ شُعْبَةُ وَأَبُو حَمْزَةَ وَابْنُ دَاوُدَ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ عَنِ الأَعْمَشِ.
Мусаддад бизга айтди, Абу Авона бизга айтди, Аъмашдан, Абу Ҳозимдан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Киши хотинини тўшагига чақирса-ю, у рад қилса, у (эр) унга ғазабнок ҳолда тунаса, малоикалар уни (хотинни) тонггача лаънатлайдилар». Унга (рови) Шуъба, Абу Ҳамза, Ибн Довуд ва Абу Муовия Аъмашдан мутобаъат қилдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا سَلَمَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " ثُمَّ فَتَرَ عَنِّي الْوَحْىُ فَتْرَةً، فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي سَمِعْتُ صَوْتًا مِنَ السَّمَاءِ، فَرَفَعْتُ بَصَرِي قِبَلَ السَّمَاءِ فَإِذَا الْمَلَكُ الَّذِي جَاءَنِي بِحِرَاءٍ قَاعِدٌ عَلَى كُرْسِيٍّ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ، فَجُئِثْتُ مِنْهُ حَتَّى هَوَيْتُ إِلَى الأَرْضِ، فَجِئْتُ أَهْلِي فَقُلْتُ زَمِّلُونِي زَمِّلُونِي. فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ} إِلَى {فَاهْجُرْ} ". قَالَ أَبُو سَلَمَةَ وَالرِّجْزُ الأَوْثَانُ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди, Лайс бизга хабар берди, у деди: Уқайл менга айтди, Ибн Шиҳобдан, у деди: Абу Саламани эшитдим, у деди: Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумо менга хабар бердики, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай деганини эшитди: «Сўнг мендан ваҳй бир муддат тўхтаб (сус) қолди. Мен юриб бораётганимда осмондан бир овоз эшитдим, кўзимни осмонга (қараб) кўтардим, бирдан мени Ҳирода келган малоика осмон билан ер орасида бир курсида ўтирган (ҳолда турибди). Мен ундан қўрқиб, ерга тушиб (йиқилиб) қолдим, сўнг аҳлимга келиб: ‹Мени ўранг, мени ўранг›, дедим. Шунда Аллаҳ таоло ‹Эй (кийимга) ўралган› дан ‹...(бутларни) тарк эт› (гача) нозил қилди». Абу Салама: «‹Рижз› — бутлар (дегани)», деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ،. وَقَالَ لِي خَلِيفَةُ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي الْعَالِيَةِ، حَدَّثَنَا ابْنُ عَمِّ، نَبِيِّكُمْ يَعْنِي ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " رَأَيْتُ لَيْلَةَ أُسْرِيَ بِي مُوسَى رَجُلاً آدَمَ طُوَالاً جَعْدًا، كَأَنَّهُ مِنْ رِجَالِ شَنُوءَةَ، وَرَأَيْتُ عِيسَى رَجُلاً مَرْبُوعًا مَرْبُوعَ الْخَلْقِ إِلَى الْحُمْرَةِ وَالْبَيَاضِ، سَبْطَ الرَّأْسِ، وَرَأَيْتُ مَالِكًا خَازِنَ النَّارِ ". وَالدَّجَّالَ فِي آيَاتٍ أَرَاهُنَّ اللَّهُ إِيَّاهُ، فَلاَ تَكُنْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقَائِهِ. قَالَ أَنَسٌ وَأَبُو بَكْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " تَحْرُسُ الْمَلاَئِكَةُ الْمَدِينَةَ مِنَ الدَّجَّالِ ".
Муҳаммад ибн Башшор бизга айтди, Ғундар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Қатодадан; ва менга Халифа айтди: Язид ибн Зурайъ бизга айтди, Саъид бизга айтди, Қатодадан, Абул-Олиядан, бизга Набийингизнинг амакиваччаси — яъни Ибн Аббос розияллаҳу анҳумо — айтди, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Мен меърожга оборилган кечада Мусони кўрдим — буғдойранг, баланд бўйли, жингалак сочли киши, гўё Шануа эркакларидан бири; Исони кўрдим — ўрта бўйли, қизиллик ва оқликка мойил, силлиқ сочли киши; ва Молик — дўзах хазинадорини кўрдим». Ва Дажжолни (кўрдим) — Аллаҳ унга кўрсатган оятлар (аломатлар) орасида. Бас, унинг (Аллаҳ билан) учрашуви (меърожи) ҳақида шубҳада бўлма. Анас ва Абу Бакра Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: «Малоикалар Мадинани Дажжолдан қўриқлайди», дедилар.