حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنِ ابْنِ الأَشْوَعِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فَأَيْنَ قَوْلُهُ {ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّى * فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى} قَالَتْ ذَاكَ جِبْرِيلُ كَانَ يَأْتِيهِ فِي صُورَةِ الرَّجُلِ، وَإِنَّهُ أَتَاهُ هَذِهِ الْمَرَّةَ فِي صُورَتِهِ الَّتِي هِيَ صُورَتُهُ، فَسَدَّ الأُفُقَ.
Муҳаммад ибн Юсуф менга айтди, Абу Усома бизга айтди, Закариё ибн Абу Зоида бизга айтди, Ибнул-Ашвадан, Шаъбийдан, Масруқдан, у деди: Мен Оишага розияллаҳу анҳо: «Бўлмаса, Унинг: ‹Сўнг яқинлашди ва осилди; бас, (ораларида) икки ёй (масофа) ёки ундан яқинроқ бўлди› деган сўзи (нима)?», дедим. У: «У Жибрил эди, унга киши суратида келар эди; бу сафар у ўзининг (асл) сурати — унинг сурати бўлган — суратида унга келди ва уфқни тўсди», деди.