3232-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Яратилиш бошланиши
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ الشَّيْبَانِيُّ، قَالَ سَأَلْتُ زِرَّ بْنَ حُبَيْشٍ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ، تَعَالَى {فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى * فَأَوْحَى إِلَى عَبْدِهِ مَا أَوْحَى}. قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ مَسْعُودٍ أَنَّهُ رَأَى جِبْرِيلَ لَهُ سِتُّمِائَةِ جَنَاحٍ.
Қутайба бизга айтди, Абу Авона бизга айтди, Абу Исъҳоқ Шайбоний бизга айтди, у деди: Мен Зирр ибн Ҳубайш дан Аллаҳ таолонинг: ‹Бас, (ораларида) икки ёй (масофа) ёки ундан яқинроқ бўлди. Сўнг (Аллаҳ) ўз бандасига ваҳй қилди — қилган ваҳйини› деган сўзи ҳақида сўрадим. У: «Бизга Ибн Масъуд айтдики, у Жибрилни — унинг олти юз қаноти бор — кўрди», деди.