حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي رَجَاءٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ سَمِعْتُ هِشَامَ بْنَ عُرْوَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عَائِشَةَ،. أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ أَبِي حُبَيْشٍ، سَأَلَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ إِنِّي أُسْتَحَاضُ فَلاَ أَطْهُرُ، أَفَأَدَعُ الصَّلاَةَ فَقَالَ " لاَ، إِنَّ ذَلِكِ عِرْقٌ، وَلَكِنْ دَعِي الصَّلاَةَ قَدْرَ الأَيَّامِ الَّتِي كُنْتِ تَحِيضِينَ فِيهَا، ثُمَّ اغْتَسِلِي وَصَلِّي ".
Бизга Аҳмад ибн Абу Ражў ривоят қилди, у деди: бизга Абу Усома ривоят қилди, у деди: мен Ҳишом ибн Урвани эшитдим, у деди: менга отам, Оишадан хабар бердики, Фотима бинти Абу Ҳубайш Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўраб: «Мен истиҳоза кўраман, пок бўлмаяпман; намозни тарк этайми?» деди. У: «Йўқ, бу — (қон) томиридир. Лекин сен ҳайз кўриб турган кунларинг миқдорича намозни тарк эт, сўнг ғусл қилиб, намоз ўқи,» дедилар.