حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " النَّاسُ يَصْعَقُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، فَأَكُونُ أَوَّلَ مَنْ يُفِيقُ، فَإِذَا أَنَا بِمُوسَى آخِذٌ بِقَائِمَةٍ مِنْ قَوَائِمِ الْعَرْشِ، فَلاَ أَدْرِي أَفَاقَ قَبْلِي، أَمْ جُوزِيَ بِصَعْقَةِ الطُّورِ ".
Муҳаммад ибн Юсуф бизга айтди, Суфён бизга айтди, Амр ибн Яҳёдан, отасидан, Абу Саъид розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Одамлар қиёмат куни ҳушидан кетадилар; мен илк ўзига келувчи бўламан; бирдан Мусо Арш оёқларидан бир оёғини ушлаб турган (бўлади). Билмайман, у мендан олдин ўзига келдими ёки Тур (кунидаги) қулаши билан (жазоланиб, истисно қилинган) бўлдими».