حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ السَّخْتِيَانِيُّ، عَنِ ابْنِ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمَّا قَدِمَ الْمَدِينَةَ وَجَدَهُمْ يَصُومُونَ يَوْمًا، يَعْنِي عَاشُورَاءَ، فَقَالُوا هَذَا يَوْمٌ عَظِيمٌ، وَهْوَ يَوْمٌ نَجَّى اللَّهُ فِيهِ مُوسَى، وَأَغْرَقَ آلَ فِرْعَوْنَ، فَصَامَ مُوسَى شُكْرًا لِلَّهِ. فَقَالَ " أَنَا أَوْلَى بِمُوسَى مِنْهُمْ ". فَصَامَهُ وَأَمَرَ بِصِيَامِهِ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Суфён бизга айтди, Айюб Сахтиёний бизга айтди, Ибн Саъид ибн Жубайрдан, отасидан, Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинага келганида, уларни (яҳудийларни) бир кун — яъни Ошурани — рўза тутаётганини топди. Улар: «Бу улуғ кун, бу кунда Аллаҳ Мусони қутқарган ва Фиръавн аҳлини ғарқ қилган кун; шу сабабли Мусо Аллаҳга шукур қилиб рўза тутган», дедилар. У: «Мен Мусога улардан ҳақлироқман», деди ва уни рўза тутди ҳамда уни рўза тутишга буюрди.