حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أَبَا بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ دَخَلَ عَلَيْهَا وَعِنْدَهَا جَارِيَتَانِ فِي أَيَّامِ مِنًى تُدَفِّفَانِ وَتَضْرِبَانِ، وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُتَغَشٍّ بِثَوْبِهِ، فَانْتَهَرَهُمَا أَبُو بَكْرٍ، فَكَشَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ وَجْهِهِ، فَقَالَ " دَعْهُمَا يَا أَبَا بَكْرٍ، فَإِنَّهَا أَيَّامُ عِيدٍ، وَتِلْكَ الأَيَّامُ أَيَّامُ مِنًى ". وَقَالَتْ عَائِشَةُ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَسْتُرُنِي، وَأَنَا أَنْظُرُ إِلَى الْحَبَشَةِ، وَهُمْ يَلْعَبُونَ فِي الْمَسْجِدِ فَزَجَرَهُمْ {عُمَرُ} فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " دَعْهُمْ أَمْنًا بَنِي أَرْفَدَةَ ". يَعْنِي مِنَ الأَمْنِ.
Яҳё ибн Букайр бизга айтди, Лайс бизга айтди, Уқайлдан, Ибн Шиҳобдан, Урвадан, Оишадан: Абу Бакр розияллаҳу анҳу унинг олдига кирди, унинг ёнида Мино кунларида (чилдирма) чалиб, уриб (куйлаётган) икки қиз бор эди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам эса кийими билан (юзини) ёпиб (ётган эди). Абу Бакр уларни жеркиди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам юзини очди ва: «Уларни қўу, эй Абу Бакр, чунки бу Ийд кунлари, ва бу кунлар Мино кунларидир», деди. Оиша деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни — мени тўсиб турганида — ҳабашаликларга қараб турганимни (кўрдим), улар масжидда ўйнар эдилар. Умар уларни жеркиди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уларни қўу, омон (бўлинглар), эй Бану Арфида», деди — яъни омонлик (билан давом этинглар деб).