حَدَّثَنِي عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتِ اسْتَأْذَنَ حَسَّانُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي هِجَاءِ الْمُشْرِكِينَ، قَالَ " كَيْفَ بِنَسَبِي ". فَقَالَ حَسَّانُ لأَسُلَّنَّكَ مِنْهُمْ كَمَا تُسَلُّ الشَّعَرَةُ مِنَ الْعَجِينِ. وَعَنْ أَبِيهِ قَالَ ذَهَبْتُ أَسُبُّ حَسَّانَ عِنْدَ عَائِشَةَ فَقَالَتْ لاَ تَسُبُّهُ فَإِنَّهُ كَانَ يُنَافِحُ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Усмон ибн Абу Шайба менга айтди, Абда бизга айтди, Ҳишомдан, отасидан, Оиша розияллаҳу анҳодан, у деди: Ҳассон Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан мушрикларни ҳажв қилишда изн сўради. У: «Менинг насабим қандай бўлади (сен уларни ҳажв қилсанг, мен ҳам ўша насабдан)?», деди. Ҳассон: «Мен сени улардан — хамирдан соч тола(си) суғуриб олингандек — суғуриб оламан (ажратаман)», деди. Ва отасидан (Урвадан): у деди: Мен Оишанинг олдида Ҳассонни сўкгани (ёмонлагани) бордим. У: «Уни сўкма, чунки у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни (шеър билан) ҳимоя қилар эди», деди.