حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ كَانَ عَلَىَّ اعْتِكَافُ يَوْمٍ فِي الْجَاهِلِيَّةِ، فَأَمَرَهُ أَنْ يَفِيَ بِهِ. قَالَ وَأَصَابَ عُمَرُ جَارِيَتَيْنِ مِنْ سَبْىِ حُنَيْنٍ، فَوَضَعَهُمَا فِي بَعْضِ بُيُوتِ مَكَّةَ ـ قَالَ ـ فَمَنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى سَبْىِ حُنَيْنٍ، فَجَعَلُوا يَسْعَوْنَ فِي السِّكَكِ فَقَالَ عُمَرُ يَا عَبْدَ اللَّهِ، انْظُرْ مَا هَذَا فَقَالَ مَنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى السَّبْىِ. قَالَ اذْهَبْ فَأَرْسِلِ الْجَارِيَتَيْنِ. قَالَ نَافِعٌ وَلَمْ يَعْتَمِرْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْجِعْرَانَةِ وَلَوِ اعْتَمَرَ لَمْ يَخْفَ عَلَى عَبْدِ اللَّهِ. وَزَادَ جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ مِنَ الْخُمُسِ. وَرَوَاهُ مَعْمَرٌ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ فِي النَّذْرِ وَلَمْ يَقُلْ يَوْمَ.
Абун-Нуъмон бизга айтди, Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди, Айюбдан, Нофиъдан: Умар ибн Хаттоб розияллаҳу анҳу деди: «Эй Расулуллаҳ, менинг зиммамда жоҳилиятда бир кунлик иътикоф (қилиш назри) бор эди». Шунда у унга уни адо этишни буюрди. (Нофиъ) деди: Умар Ҳунайн асирларидан икки чўрини (ўлжа) олди ва уларни Макканинг баъзи уйларидан бирига қўйди. (Рови) деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳунайн асирларига (озодлик) инъом қилди, улар кўчаларда югура бошладилар. Умар: «Эй Абдуллаҳ, бу нима эканини кўр», деди. У: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам асирларга инъом қилди (озод қилди)», деди. У: «Бор, икки чўрини қўйиб юбор», деди. Нофиъ деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Жиъронадан умра қилмади, агар умра қилганида, Абдуллаҳга (бу) махфий қолмас эди. Жарир ибн Ҳозим Айюбдан, Нофиъдан, Ибн Умардан зиёда қилди, у: «хумсдан» деди. Буни Маъмар Айюбдан, Нофиъдан, Ибн Умардан «назр» (мавзуси)да ривоят қилди ва «кун» демади.