حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ، حَدَّثَنَا سَلِيمٌ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مِينَاءَ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَثَلِي وَمَثَلُ الأَنْبِيَاءِ كَرَجُلٍ بَنَى دَارًا فَأَكْمَلَهَا وَأَحْسَنَهَا، إِلاَّ مَوْضِعَ لَبِنَةٍ، فَجَعَلَ النَّاسُ يَدْخُلُونَهَا وَيَتَعَجَّبُونَ، وَيَقُولُونَ لَوْلاَ مَوْضِعُ اللَّبِنَةِ ".
Муҳаммад ибн Синон бизга айтди, Салим бизга айтди, Саъид ибн Мино бизга айтди, Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумодан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Менинг ва мендан олдинги пайғамбарларнинг мисоли — бир уй қуриб, уни чиройли ва гўзал қилган, фақат бир бурчакда бир ғишт ўрни (бўш қолган) бир киши кабидир. Одамлар уни айланиб кўрар ва ундан таажжубланиб: ‹Мана шу ғишт нега қўйилмаган?›, дер эдилар. (Набий) деди: Бас, мен ўша ғиштман, мен — пайғамбарларнинг хотами (сўнггиси)ман».