حَدَّثَنِي ابْنُ بُكَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي هِلاَلٍ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَصِفُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ كَانَ رَبْعَةً مِنَ الْقَوْمِ، لَيْسَ بِالطَّوِيلِ وَلاَ بِالْقَصِيرِ، أَزْهَرَ اللَّوْنِ لَيْسَ بِأَبْيَضَ أَمْهَقَ وَلاَ آدَمَ، لَيْسَ بِجَعْدٍ قَطَطٍ وَلاَ سَبْطٍ رَجِلٍ، أُنْزِلَ عَلَيْهِ وَهْوَ ابْنُ أَرْبَعِينَ، فَلَبِثَ بِمَكَّةَ عَشْرَ سِنِينَ يُنْزَلُ عَلَيْهِ وَبِالْمَدِينَةِ عَشْرَ سِنِينَ، وَلَيْسَ فِي رَأْسِهِ وَلِحْيَتِهِ عِشْرُونَ شَعَرَةً بَيْضَاءَ. قَالَ رَبِيعَةُ فَرَأَيْتُ شَعَرًا مِنْ شَعَرِهِ، فَإِذَا هُوَ أَحْمَرُ فَسَأَلْتُ فَقِيلَ احْمَرَّ مِنَ الطِّيبِ.
Ибн Букайр менга айтди, Лайс менга айтди, Холиддан, Саъид ибн Абу Ҳилолдан, Робиа ибн Абу Абдураҳмондан, у деди: Анас ибн Моликни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни таърифлаётганини эшитдим, у деди: «У қавмнин ўрта бўйлиси эди — на узун, на калта; очиқ (нурли) рангли — на ўта оқ, на буғдойранг; сочи на ўралган жингалак, на тўғри-осилган эди. Унга қирқ ёшида (ваҳй) нозил қилинди, Маккада ўн йил унга нозил қилиниб турди, Мадинада ўн йил (турди). Унинг боши ва соқолида йигирма оқ тук йўқ эди». Робиа деди: Мен унинг сочидан бир тукни кўрдим, бирдан у қизил эди. Мен сўради, менга: «У хушбўу(модда)дан қизарди», дейилди.