حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ،، قَالَ ضَمَّنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى صَدْرِهِ وَقَالَ " اللَّهُمَّ عَلِّمْهُ الْحِكْمَةَ ".
Мусаддад бизга айтди, Абдулворис бизга айтди, Холиддан, Икримадан, Ибн Аббосдан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мени ўз кўкракига (бағрига) қисди ва: «Эй Аллаҳ, унга ҳикматни ўргат», деди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени ўзларига (бағриларига) босиб: «Аллаҳим, унга ҳикматни ўргат,» дедилар. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
Холам мени Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига олиб борди ва: «Эй Расулуллаҳ, менинг жияним оғриб қолди, аз-зирр
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени бағрига босиб: «Аллаҳим, унга Китобни ўргат,» дедилар.
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени ўзига (бағрига) босди ва: "Аллаҳумма, унга Китобни ўргат" деди.
Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Унга нафақа ҳам, турар жой ҳам йўқ» дедилар. Унда айтилдики: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: ‹Ўзинг ҳақингда мендан ўзиб кетма (қарор қилмасдан менга айт)› деб (хабар)…
)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга — Оишани (уловга) мингаштириб, унга Танъимдан умра қилдиришни — буюрди.