حَدَّثَنَا مُوسَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ، عَنْ عُمَرَ ـ رضى الله عنهم ـ لَمَّا تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قُلْتُ لأَبِي بَكْرٍ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى إِخْوَانِنَا مِنَ الأَنْصَارِ. فَلَقِيَنَا مِنْهُمْ رَجُلاَنِ صَالِحَانِ شَهِدَا بَدْرًا. فَحَدَّثْتُ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ فَقَالَ هُمَا عُوَيْمُ بْنُ سَاعِدَةَ، وَمَعْنُ بْنُ عَدِيٍّ.
Мусо бизга айтди, Абдулвоҳид бизга айтди, Маъмар бизга айтди, Зуҳрийдан, Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳдан: Менга Ибн Аббос айтди, Умар розияллаҳу анҳумдан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам вафот этганида, мен Абу Бакрга: «Биз билан Ансордан бўлган биродарларимизнинг олдига юр», дедим. Бизга улардан икки солиҳ киши — Бадрда қатнашганлар — учради. Мен буни Урва ибнуз-Зубайрга айтдим, у: «Улар иккиси Увайм ибн Соида ва Маън ибн Адий эди», деди.