حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، حَدَّثَنَا عَاصِمٌ الأَحْوَلُ، قَالَ سَأَلْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ الْقُنُوتِ، فِي الصَّلاَةِ فَقَالَ نَعَمْ. فَقُلْتُ كَانَ قَبْلَ الرُّكُوعِ أَوْ بَعْدَهُ قَالَ قَبْلَهُ. قُلْتُ فَإِنَّ فُلاَنًا أَخْبَرَنِي عَنْكَ أَنَّكَ قُلْتَ بَعْدَهُ، قَالَ كَذَبَ إِنَّمَا قَنَتَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ الرُّكُوعِ شَهْرًا، أَنَّهُ كَانَ بَعَثَ نَاسًا يُقَالُ لَهُمُ الْقُرَّاءُ، وَهُمْ سَبْعُونَ رَجُلاً إِلَى نَاسٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ، وَبَيْنَهُمْ وَبَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَهْدٌ قِبَلَهُمْ، فَظَهَرَ هَؤُلاَءِ الَّذِينَ كَانَ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَهْدٌ، فَقَنَتَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ الرُّكُوعِ شَهْرًا يَدْعُو عَلَيْهِمْ.
Мусо ибн Исмоил бизга айтди, Абдулвоҳид бизга айтди, Осим Аҳвал бизга айтди, у деди: Мен Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан намозда қунут ҳақида сўрадим. У: «Ҳа», деди. Мен: «Рукуъдан олдинми ёки кейинми?», дедим. У: «Ундан олдин», деди. Мен: «Фалон киши сендан менга — сен ‹ундан кейин› дединг деб — хабар берди», дедим. У: «Ёлғон айтди; Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам фақат рукуъдан кейин бир ой қунут қилди: у «қорилар» деб аталувчи одамларни — улар етмиш киши — мушриклардан бир қавмга юборган эди, улар билан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам орасида аҳд бор эди; (лекин) ўшалар ғолиб бўлди (хиёнат қилди); шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам рукуъдан кейин бир ой қунут қилди — уларга дуо қилар эди», деди.