حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ أَخِيهِ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى، عَنْ عَبَّادِ بْنِ تَمِيمٍ، قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ الْحَرَّةِ وَالنَّاسُ يُبَايِعُونَ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَنْظَلَةَ فَقَالَ ابْنُ زَيْدٍ عَلَى مَا يُبَايِعُ ابْنُ حَنْظَلَةَ النَّاسَ قِيلَ لَهُ عَلَى الْمَوْتِ. قَالَ لاَ أُبَايِعُ عَلَى ذَلِكَ أَحَدًا بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. وَكَانَ شَهِدَ مَعَهُ الْحُدَيْبِيَةَ.
Исмоил бизга айтди, у акасидан, у Сулаймондан, у Амр ибн Яҳёдан, у Аббод ибн Тамимдан: У айтди: Ҳарра куни бўлганда, одамлар Абдуллаҳ ибн Ҳанзалага байъат қилардилар. Ибн Зайд деди: «Ибн Ҳанзала одамлардан нима устига байъат оляпти?» Унга: «Ўлим устига» дейилди. У деди: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан кейин ҳеч кимга бундай (ўлим устига) байъат қилмайман.» У Ҳудайбияда у билан бирга ҳозир бўлган эди.