حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ، أَنَّ عَائِشَةَ، أَخْبَرَتْهُ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ أَقْبَلَ عَلَى فَرَسٍ مِنْ مَسْكَنِهِ بِالسُّنْحِ حَتَّى نَزَلَ، فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ فَلَمْ يُكَلِّمِ النَّاسَ حَتَّى دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ، فَتَيَمَّمَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ مُغَشًّى بِثَوْبِ حِبَرَةٍ، فَكَشَفَ عَنْ وَجْهِهِ ثُمَّ أَكَبَّ عَلَيْهِ فَقَبَّلَهُ وَبَكَى. ثُمَّ قَالَ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي، وَاللَّهِ لاَ يَجْمَعُ اللَّهُ عَلَيْكَ مَوْتَتَيْنِ، أَمَّا الْمَوْتَةُ الَّتِي كُتِبَتْ عَلَيْكَ فَقَدْ مُتَّهَا. قَالَ الزُّهْرِيُّ وَحَدَّثَنِي أَبُو سَلَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ أَبَا بَكْرٍ، خَرَجَ وَعُمَرُ يُكَلِّمُ النَّاسَ فَقَالَ اجْلِسْ يَا عُمَرُ، فَأَبَى عُمَرُ أَنْ يَجْلِسَ. فَأَقْبَلَ النَّاسُ إِلَيْهِ وَتَرَكُوا عُمَرَ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ أَمَّا بَعْدُ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ يَعْبُدُ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم فَإِنَّ مُحَمَّدًا قَدْ مَاتَ، وَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ يَعْبُدُ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ حَىٌّ لاَ يَمُوتُ، قَالَ اللَّهُ {وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ} إِلَى قَوْلِهِ {الشَّاكِرِينَ} وَقَالَ وَاللَّهِ لَكَأَنَّ النَّاسَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ هَذِهِ الآيَةَ حَتَّى تَلاَهَا أَبُو بَكْرٍ، فَتَلَقَّاهَا مِنْهُ النَّاسُ كُلُّهُمْ فَمَا أَسْمَعُ بَشَرًا مِنَ النَّاسِ إِلاَّ يَتْلُوهَا. فَأَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ أَنَّ عُمَرَ قَالَ وَاللَّهِ مَا هُوَ إِلاَّ أَنْ سَمِعْتُ أَبَا بَكْرٍ تَلاَهَا فَعَقِرْتُ حَتَّى مَا تُقِلُّنِي رِجْلاَىَ، وَحَتَّى أَهْوَيْتُ إِلَى الأَرْضِ حِينَ سَمِعْتُهُ تَلاَهَا أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَدْ مَاتَ.
Яҳё ибн Букайр бизга айтди, Лайс бизға айтди, у Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, деди: Менга Абу Салама хабар берди, Оиша унга хабар бердики, Абу Бакр розияллаҳу анҳу Сунҳ (деган жой)даги уйидан от устида келди, то (туяни) чўктиргунча. Масжидга кирди, одамлар билан гаплашмай, то Оишанинг олдиға киргунча. У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга қараб келди, у (жасад) ҳибара (йўлли) кийим билан ўралган эди. У юзини очди, кейин унга энгашиб, уни ўпди ва йиғлади. Кейин деди: «Отам-онам сенга фидо бўлсин, валлаҳи, Аллаҳ сенга икки ўлимни жамламайди. Сенга ёзилган ўлим — уни (энди) ўлдинг.» Зуҳрий деди: Менга Абу Салама Абдуллаҳ ибн Аббосдан айтди: Абу Бакр чиқди, Умар одамлар билан гаплашар эди. У деди: «Ўтир, эй Умар.» Умар ўтиришдан бош тортди. Одамлар унга (Абу Бакрга) юзланди, Умарни қолдирдилар. Абу Бакр деди: «Амма баъд, сизлардан ким Муҳаммадга соллаллаҳу алайҳи васаллам ибодат қилган бўлса, Муҳаммад вафот этди. Сизлардан ким Аллаҳга ибодат қилган бўлса, Аллаҳ тирик, ўлмайди.» Аллаҳ деди: «Муҳаммад фақат бир Расул, ундан олдин ҳам Расуллар ўтган» — «шукр қилувчиларни» сўзигача. У деди: Валлаҳи, гўё одамлар Аллаҳ бу оятни нозил қилганини билмаган эдилар, то Абу Бакр уни тиловат қилгунча. Одамларнинг ҳаммаси уни ундан қабул қилди (ёдлаб олди), мен ҳар бир инсвнни фақат уни тиловат қилаётганини эшитар эдим. Менга Саид ибн ал-Мусайяб хабар берди, Умар деди: «Валлаҳи, мен Абу Бакр уни тиловат қилганини эшитганимдан бошқа (сабаби йўқ), оёғим мени кўтаролмай қолди, то ерга йиқилгунимча, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам вафот этганини уни тиловат қилганини эшитганимда (билдим).