حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَعْمَرٌ، وَيُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرَتْهُ قَالَتْ أَقْبَلَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ عَلَى فَرَسِهِ مِنْ مَسْكَنِهِ بِالسُّنْحِ حَتَّى نَزَلَ، فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ، فَلَمْ يُكَلِّمِ النَّاسَ، حَتَّى نَزَلَ فَدَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فَتَيَمَّمَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُسَجًّى بِبُرْدِ حِبَرَةٍ، فَكَشَفَ عَنْ وَجْهِهِ، ثُمَّ أَكَبَّ عَلَيْهِ فَقَبَّلَهُ ثُمَّ بَكَى فَقَالَ بِأَبِي أَنْتَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، لاَ يَجْمَعُ اللَّهُ عَلَيْكَ مَوْتَتَيْنِ، أَمَّا الْمَوْتَةُ الَّتِي كُتِبَتْ عَلَيْكَ فَقَدْ مُتَّهَا. قَالَ أَبُو سَلَمَةَ فَأَخْبَرَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ خَرَجَ وَعُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ يُكَلِّمُ النَّاسَ. فَقَالَ اجْلِسْ. فَأَبَى. فَقَالَ اجْلِسْ. فَأَبَى، فَتَشَهَّدَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ فَمَالَ إِلَيْهِ النَّاسُ، وَتَرَكُوا عُمَرَ فَقَالَ أَمَّا بَعْدُ، فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ يَعْبُدُ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم فَإِنَّ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم قَدْ مَاتَ، وَمَنْ كَانَ يَعْبُدُ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ حَىٌّ لاَ يَمُوتُ، قَالَ اللَّهُ تَعَالَى {وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ} إِلَى {الشَّاكِرِينَ} وَاللَّهِ لَكَأَنَّ النَّاسَ لَمْ يَكُونُوا يَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ الآيَةَ حَتَّى تَلاَهَا أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ فَتَلَقَّاهَا مِنْهُ النَّاسُ، فَمَا يُسْمَعُ بَشَرٌ إِلاَّ يَتْلُوهَا.
Бишр ибн Муҳаммад бизга айтди: Абдуллаҳ бизга хабар берди: Маъмар ва Юнус менга хабар берди, Зуҳрийдан: Абу Салама менга хабар берди, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Оиша розияллаҳу анҳо унга хабар берди: У деди: Абу Бакр розияллаҳу анҳу Сунҳдаги манзилидан оти устида келди, (Мадинага) тушди, масжидга кирди, одамлар билан гаплашмади, ҳатто (оти)дан тушиб Оиша розияллаҳунинг олдига кирди. У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга йўналди — у зот йўл-йўл Яман матоси (бурда) билан ўралган эди — юзларини очди, сўнг у зотга энгашиб ўпди, кейин йиғлаб: ‹Отам сизга фидо бўлсин, эй Аллаҳнинг Набийси, Аллаҳ сизга икки ўлимни (қайтадан) жамламайди. Сизга ёзилган ўлим — уни ўлдингиз (ўтди)› деди. Абу Салама деди: Менга Ибн Аббос розияллаҳу анҳума хабар берди: Абу Бакр розияллаҳу анҳу чиқди, Умар розияллаҳу анҳу одамлар билан гаплашаётган эди. У (Абу Бакр): ‹Ўтир› деди. У (Умар) бош тортди. У: ‹Ўтир› деди. У бош тортди. Абу Бакр розияллаҳу анҳу ташаҳҳуд айтди, одамлар унга мойил бўлди, Умарни тарк қилди. У: ‹Амма баъд, сизлардан ким Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламга ибодат қилган бўлса, албатта Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васаллам вафот этдилар. Ким Аллаҳга ибодат қилган бўлса, албатта Аллаҳ тирик, ўлмайди. Аллаҳ таоло: ‹Муҳаммад фақат бир Расулдир...› — ‹шукр қилувчилар›гача (оятини) айтди› деди. Аллаҳга қасамки, гўё одамлар Аллаҳнинг бу оятни нозил қилганини билмас эдилар, ҳатто уни Абу Бакр розияллаҳу анҳу тиловат қилди. Одамлар уни ундан олдилар, бирор инсон эшитилмас эдики, уни тиловат қилмаётган бўлса.