حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ {وَلاَ تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَى إِلَيْكُمُ السَّلاَمَ لَسْتَ مُؤْمِنًا}. قَالَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ كَانَ رَجُلٌ فِي غُنَيْمَةٍ لَهُ فَلَحِقَهُ الْمُسْلِمُونَ فَقَالَ السَّلاَمُ عَلَيْكُمْ، فَقَتَلُوهُ وَأَخَذُوا غُنَيْمَتَهُ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِي ذَلِكَ إِلَى قَوْلِهِ {عَرَضَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا} تِلْكَ الْغُنَيْمَةُ. قَالَ قَرَأَ ابْنُ عَبَّاسٍ السَّلاَمَ.
Али ибн Абдуллаҳ менга айтди, Суфён бизга айтди, у Амрдан, у Атодан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан: «Сизларга салом (таслим) изҳор қилган кишига «Сен мўмин эмассан» деманглар» — Ибн Аббос деди: Бир киши ўз қўйчаларида (кичик подасида) эди. Мусулмонлар унга етиб келдилар. У: «Ассалому алайкум» деди. Лекин улар уни ўлдирдилар ва қўйчаларини олдилар. Шу ҳақда Аллаҳ — «дунё ҳаётининг ўткинчи матои (фойдаси)» сўзигача (оят) нозил қилди — ўша қўйчалар (мато эди). У деди: Ибн Аббос «ас-салам» деб ўқиди.