حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي سَهْلُ بْنُ سَعْدٍ السَّاعِدِيُّ، أَنَّهُ رَأَى مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ فِي الْمَسْجِدِ، فَأَقْبَلْتُ حَتَّى جَلَسْتُ إِلَى جَنْبِهِ، فَأَخْبَرَنَا أَنَّ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَمْلَى عَلَيْهِ لاَ يَسْتَوِي الْقَاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَجَاءَهُ ابْنُ أُمِّ مَكْتُومٍ وَهْوَ يُمِلُّهَا عَلَىَّ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَاللَّهِ لَوْ أَسْتَطِيعُ الْجِهَادَ لَجَاهَدْتُ ـ وَكَانَ أَعْمَى ـ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم وَفَخِذُهُ عَلَى فَخِذِي، فَثَقُلَتْ عَلَىَّ حَتَّى خِفْتُ أَنْ تُرَضَّ فَخِذِي، ثُمَّ سُرِّيَ عَنْهُ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ {غَيْرَ أُولِي الضَّرَرِ}
Исмоил ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Иброҳим ибн Саъд менга айтди, у Солиҳ ибн Кайсондан, у Ибн Шиҳобдан, деди: Менга Саҳл ибн Саъд ас-Соидий айтди: У Марвон ибн ал-Ҳакамни масжидда кўрди, мен келиб унинг ёнига ўтирдим. У бизга хабар бердики, Зайд ибн Собит унга хабар бердики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга «Мўминлардан ўтириб қолганлар ва Аллаҳ йўлида мужоҳидлар тенг эмас» (оятини) ёздирар эди. Шунда Ибн Умму Мактум келди, у (Зайд) уни менга ёздираётган эди. У деди: «Эй Расулуллаҳ, валлаҳи, агар жиҳодга қодир бўлганимда, жиҳод қилар эдим» — у кўр эди. Шунда Аллаҳ Расулига соллаллаҳу алайҳи васаллам — унинг сони менинг соним устида эди — (ваҳй) нозил қилди, у (сон) менга шу қадар оғирлашдики, соним эзилишидан қўрқдим. Кейин у ҳолат ундан кўтарилди. Аллаҳ: «Зарар (нуқсон) эгаларидан бўлганлар мустасно» (сўзини) нозил қилди.