أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي سَهْلُ بْنُ سَعْدٍ، قَالَ رَأَيْتُ مَرْوَانَ جَالِسًا فِي الْمَسْجِدِ فَأَقْبَلْتُ حَتَّى جَلَسْتُ إِلَى جَنْبِهِ فَأَخْبَرَنَا أَنَّ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَمْلَى عَلَيْهِ لاَ يَسْتَوِي الْقَاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ . قَالَ فَجَاءَهُ ابْنُ أُمِّ مَكْتُومٍ وَهُوَ يُمِلُّهَا عَلَىَّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ أَسْتَطِيعُ الْجِهَادَ لَجَاهَدْتُ . وَكَانَ رَجُلاً أَعْمَى فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم وَفَخِذُهُ عَلَى فَخِذِي حَتَّى هَمَّتْ تَرُضُّ فَخِذِي ثُمَّ سُرِّيَ عَنْهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { غَيْرُ أُولِي الضَّرَرِ } .
Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ибн Абдуллаҳ хабар берди, у деди: бизга Яъқуб ибн Иброҳим ибн Саъд ривоят қилди, у деди: менга отам, Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан ривоят қилди, у деди: менга Саҳл ибн Саъд ривоят қилди, у деди: Мен Марвонни масжидда ўтирган ҳолда кўрдим, келиб унинг ёнига ўтирдим. У бизга хабар бердики, Зайд ибн Собит унга айтишича, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Мўминлардан (уйда) ўтирувчилар билан Аллаҳ йўлида жиҳод қилувчилар баробар бўлмас,» (оятини) ёздирди. У деди: У менга (оятни) ёздириб турган пайтда Ибн Умми Мактум келди ва: «Эй Аллаҳнинг Расули! Агар мен жиҳодга қодир бўлганимда, албатта жиҳод қилардим,» деди. У кўзи кўр киши эди. Шунда Аллаҳ Ўз Расули (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га — унинг сони менинг соним устида эди, шу қадар (оғир бўлдики) сонимни эзиб юборишига оз қолди, сўнгра (ваҳий ҳолати) ундан кетди — Аллаҳ азза ва жалла: «(зарар етказадиган) узр эгаларидан бошқалар» (оятини) нозил қилди.