أَخْبَرَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ ذَكَرَ كَلِمَةً مَعْنَاهَا قَالَ " ائْتُونِي بِالْكَتِفِ وَاللَّوْحِ " . فَكَتَبَ { لاَ يَسْتَوِي الْقَاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ } وَعَمْرُو بْنُ أُمِّ مَكْتُومٍ خَلْفَهُ فَقَالَ هَلْ لِي رُخْصَةٌ فَنَزَلَتْ { غَيْرُ أُولِي الضَّرَرِ } .
Бизга Наср ибн Али хабар берди, у деди: бизга Муътамир, отасидан, у Абу Ишоқдан, у ал-Бародан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — сўнг (ровуий) маъноси шундай бўлган бир сўзни зикр қилди — : «Менга кураксуяк ва тахта келтиринглар,» дедилар. Сўнг «Мўминлардан (уйда) ўтирувчилар баробар бўлмас» (оятини) ёздирди. Амр ибн Умми Мактум эса унинг ортида эди ва: «Менга рухсат борми?» деди. Шунда «(зарар етказадиган) узр эгаларидан бошқалар» (ояти) нозил бўлди.