حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لَحِقَ الْمُسْلِمُونَ رَجُلاً فِي غُنَيْمَةٍ لَهُ فَقَالَ السَّلاَمُ عَلَيْكُمْ فَقَتَلُوهُ وَأَخَذُوا تِلْكَ الْغُنَيْمَةَ فَنَزَلَتْ { وَلاَ تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَى إِلَيْكُمُ السَّلاَمَ لَسْتَ مُؤْمِنًا تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا } تِلْكَ الْغُنَيْمَةَ .
Бизга Муҳаммад ибн Ийсо ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, бизга Амр ибн Дийнор, Атодан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. У деди: Мусулмонлар ўзига тегишли бир пода қўйи бўлган бир кишига етиб олдилар. У: «Ассалому алайкум», деди. Лекин улар уни ўлдирдилар ва ўша подани олдилар. Шунда ‹Сизларга салом берган кишига, дунё ҳаётининг ўткинчи матўини истаб: «Сен мўмин эмассан» деманглар› (ояти), ўша под ҳақида нозил бўлди.