حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قُلْتُ أَنْتَ سَمِعْتَ هَذَا مِنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ نَعَمْ، وَرَفَعَهُ. قَالَ " لاَ أَحَدَ أَغْيَرُ مِنَ اللَّهِ، فَلِذَلِكَ حَرَّمَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ، وَلاَ أَحَدَ أَحَبُّ إِلَيْهِ الْمِدْحَةُ مِنَ اللَّهِ، فَلِذَلِكَ مَدَحَ نَفْسَهُ ".
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди, Шуъба бизга айтди, у Амр ибн Муррадан, у Абу Воилдан, у Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: У айтди: Мен дедим: «Сен буни Абдуллаҳдан эшитдингми?» У деди: «Ҳа, ва уни марфуъ қилди.» У деди: «Аллаҳдан кўра рашкчироқ ҳеч ким йўқ, шу сабабли У фаҳш ишларни — ошкорасини ҳам, яширинини ҳам — ҳаром қилди. Аллаҳга мақтовдан кўра севимлироқ ҳеч ким йўқ, шу сабабли У ўзини мақтади.»