حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبَانَ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ آدَمَ بْنِ عَلِيٍّ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ، رضى الله عنهما يَقُولُ إِنَّ النَّاسَ يَصِيرُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ جُثًا، كُلُّ أُمَّةٍ تَتْبَعُ نَبِيَّهَا، يَقُولُونَ يَا فُلاَنُ اشْفَعْ، حَتَّى تَنْتَهِيَ الشَّفَاعَةُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَذَلِكَ يَوْمَ يَبْعَثُهُ اللَّهُ الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ.
Исмоил ибн Абон менга айтди, Абул-Аҳвас бизга айтди, у Одам ибн Алидан: У айтди: Мен Ибн Умар розияллаҳу анҳумони айтаётганини эшитдим: «Албатта одамлар Қиёмат куни тиз чўкиб қоладилар, ҳар бир уммат ўз набийсига эргашади, улар: «Эй фалон, шафоат қил» дейдилар, то шафоат Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етгунча. Мана шу — Аллаҳ уни Мақоми Маҳмудга юборадиган кундир.»