حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ أَبُو الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَرَأَيْتَ رَجُلاً رَأَى مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلاً أَيَقْتُلُهُ فَتَقْتُلُونَهُ أَمْ كَيْفَ يَفْعَلُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِيهِمَا مَا ذُكِرَ فِي الْقُرْآنِ مِنَ التَّلاَعُنِ، فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَدْ قُضِيَ فِيكَ وَفِي امْرَأَتِكَ ". قَالَ فَتَلاَعَنَا، وَأَنَا شَاهِدٌ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَفَارَقَهَا فَكَانَتْ سُنَّةً أَنْ يُفَرَّقَ بَيْنَ الْمُتَلاَعِنَيْنِ وَكَانَتْ حَامِلاً، فَأَنْكَرَ حَمْلَهَا وَكَانَ ابْنُهَا يُدْعَى إِلَيْهَا، ثُمَّ جَرَتِ السُّنَّةُ فِي الْمِيرَاثِ أَنْ يَرِثَهَا، وَتَرِثَ مِنْهُ مَا فَرَضَ اللَّهُ لَهَا.
Сулаймон ибн Довуд Абур-Рабиъ менга айтди, Фулайҳ бизга айтди, у Зуҳрийдан, у Саҳл ибн Саъддан: Бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб деди: «Эй Расулуллаҳ, бир киши хотини билан бир эркакни кўрса, уни ўлдирасизми ёки у қандай қилсин?» Шунда Аллаҳ улар ҳақида Қуръанда зикр қилинган лиъан (ҳақида) нозил қилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга деди: «Сен ва хотининг ҳақида ҳукм қилинди.» У айтди: Улар лиъан қилдилар, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида гувоҳ эдим. У хотинидан ажрашди. Бу — муталаийнлар орасини ажрашиш суннат бўлиб қолди. У (хотин) ҳомиладор эди, у (эр) унинг ҳомиласини инкор қилди. Унинг ўғли унга (онасига) нисбат берилар эди. Кейин меросда суннат жорий бўлди: у (ўғил) унга (онасига) мерос бўлади, у (она) ҳам ундан Аллаҳ унга фарз қилган нарсани мерос олади.