وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ سَهْلَ بْنَ سَعْدٍ، السَّاعِدِيَّ أَخْبَرَهُ أَنَّ عُوَيْمِرًا الْعَجْلاَنِيَّ جَاءَ إِلَى عَاصِمِ بْنِ عَدِيٍّ الأَنْصَارِيِّ فَقَالَ لَهُ أَرَأَيْتَ يَا عَاصِمُ لَوْ أَنَّ رَجُلاً وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلاً أَيَقْتُلُهُ فَتَقْتُلُونَهُ أَمْ كَيْفَ يَفْعَلُ فَسَلْ لِي عَنْ ذَلِكَ يَا عَاصِمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَسَأَلَ عَاصِمٌ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَكَرِهَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَسَائِلَ وَعَابَهَا حَتَّى كَبُرَ عَلَى عَاصِمٍ مَا سَمِعَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا رَجَعَ عَاصِمٌ إِلَى أَهْلِهِ جَاءَهُ عُوَيْمِرٌ فَقَالَ يَا عَاصِمُ مَاذَا قَالَ لَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ عَاصِمٌ لِعُوَيْمِرٍ لَمْ تَأْتِنِي بِخَيْرٍ قَدْ كَرِهَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَسْأَلَةَ الَّتِي سَأَلْتُهُ عَنْهَا . قَالَ عُوَيْمِرٌ وَاللَّهِ لاَ أَنْتَهِي حَتَّى أَسْأَلَهُ عَنْهَا . فَأَقْبَلَ عُوَيْمِرٌ حَتَّى أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَسَطَ النَّاسِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ رَجُلاً وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلاً أَيَقْتُلُهُ فَتَقْتُلُونَهُ أَمْ كَيْفَ يَفْعَلُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَدْ نَزَلَ فِيكَ وَفِي صَاحِبَتِكَ فَاذْهَبْ فَأْتِ بِهَا " . قَالَ سَهْلٌ فَتَلاَعَنَا وَأَنَا مَعَ النَّاسِ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا فَرَغَا قَالَ عُوَيْمِرٌ كَذَبْتُ عَلَيْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ أَمْسَكْتُهَا . فَطَلَّقَهَا ثَلاَثًا قَبْلَ أَنْ يَأْمُرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَكَانَتْ سُنَّةَ الْمُتَلاَعِنَيْنِ .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, у деди: Моликка Ибн Шиҳобдан (ривоят қилганини) ўқиб бердим — Саҳл ибн Саъд ас-Соидий унга хабар бердики, Уваймир ал-Ажлоний Осим ибн Адий ал-Ансорийнинг олдига келиб унга: «Эй Осим, айт-чи, агар бир киши хотини билан бирга (бегона) эркакни топса, уни ўлдирса, сизлар уни (қотилни) ўлдирасизларми ёки у қандай қилсин? Шу ҳақда мен учун Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўра, эй Осим» деди. Осим Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўради. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (бундай) саволларни ёқтирмади ва уни айблади, ҳатто Осимга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитган нарсаси оғир ботди. Осим аҳлига қайтганда, унга Уваймир келиб: «Эй Осим, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сенга нима деди?» деди. Осим Уваймирга: «Сен менга яхшилик келтирмадинг; мен ундан сўраган масалани Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ёқтирмади» деди. Уваймир: «Аллаҳга қасамки, ундан буни сўрамагунча тўхтамайман» деди. Уваймир (йўлга тушиб) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига, одамларнинг ўртасига келиб: «Ё Расулуллаҳ, айт-чи, агар бир киши хотини билан бирга (бегона) эркакни топса, уни ўлдирса, сизлар уни ўлдирасизларми ёки у қандай қилсин?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сен ва хотининг ҳақида (оят) нозил бўлди; бор, уни олиб кел» деди. Саҳл деди: Улар лаънатлашди (лиъон қилди), мен ҳам одамлар билан бирга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдида эдим. Улар тугатганда, Уваймир: «Ё Расулуллаҳ, агар уни (хотинимни) ушлаб қолсам, мен унга ёлғон туҳмат қилган бўламан» деди ва уни — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) буюрмасдан олдин — уч (талоқ) қилди. Ибн Шиҳоб деди: Бу (уч талоқ) лаънатлашган (лиъон қилган) эр-хотиннинг суннати (йўл-йўриғи) бўлиб қолди.