حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ صُهَيْبٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بُنِيَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِزَيْنَبَ ابْنَةِ جَحْشٍ بِخُبْزٍ وَلَحْمٍ فَأُرْسِلْتُ عَلَى الطَّعَامِ دَاعِيًا فَيَجِيءُ قَوْمٌ فَيَأْكُلُونَ وَيَخْرُجُونَ، ثُمَّ يَجِيءُ قَوْمٌ فَيَأْكُلُونَ وَيَخْرُجُونَ، فَدَعَوْتُ حَتَّى مَا أَجِدُ أَحَدًا أَدْعُو فَقُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مَا أَجِدُ أَحَدًا أَدْعُوهُ قَالَ ارْفَعُوا طَعَامَكُمْ، وَبَقِيَ ثَلاَثَةُ رَهْطٍ يَتَحَدَّثُونَ فِي الْبَيْتِ، فَخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَانْطَلَقَ إِلَى حُجْرَةِ عَائِشَةَ فَقَالَ " السَّلاَمُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ وَرَحْمَةُ اللَّهِ ". فَقَالَتْ وَعَلَيْكَ السَّلاَمُ وَرَحْمَةُ اللَّهِ، كَيْفَ وَجَدْتَ أَهْلَكَ بَارَكَ اللَّهُ لَكَ فَتَقَرَّى حُجَرَ نِسَائِهِ كُلِّهِنَّ، يَقُولُ لَهُنَّ كَمَا يَقُولُ لِعَائِشَةَ، وَيَقُلْنَ لَهُ كَمَا قَالَتْ عَائِشَةُ، ثُمَّ رَجَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا ثَلاَثَةُ رَهْطٍ فِي الْبَيْتِ يَتَحَدَّثُونَ، وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم شَدِيدَ الْحَيَاءِ، فَخَرَجَ مُنْطَلِقًا نَحْوَ حُجْرَةِ عَائِشَةَ فَمَا أَدْرِي آخْبَرْتُهُ أَوْ أُخْبِرَ أَنَّ الْقَوْمَ خَرَجُوا، فَرَجَعَ حَتَّى إِذَا وَضَعَ رِجْلَهُ فِي أُسْكُفَّةِ الْبَابِ دَاخِلَةً وَأُخْرَى خَارِجَةً أَرْخَى السِّتْرَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ، وَأُنْزِلَتْ آيَةُ الْحِجَابِ.
Абу Маъмар, Абдулворисдан, у Абдулазиз ибн Суҳайбдан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Зайнаб бинти Жаҳш билан нон ва гўшт билан (тўй қилиб) қовушдилар. Мен таомга чақирувчи қилиб юборилдим. Бир қавм келиб ер, чиқиб кетарди, сўнг яна бир қавм келиб ер, чиқиб кетарди. Мен чақиравердим, ҳатто чақирадиган ҳеч ким тополмай қолдим. Мен: Эй Аллаҳнинг Набийси, чақирадиган ҳеч ким тополмаяпман, дедим. У: «Таомингизни кўтаринглар» дедилар. Уч киши уйда қолиб суҳбатлашарди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам чиқиб, Оишанинг ҳужрасига бордилар ва: «Ассалому алайкум, эй аҳли байт, ва раҳматуллаҳ» дедилар. У: Ва алайкас салом ва раҳматуллаҳ, аҳлингни қандай топдингиз, Аллаҳ сизга барака берсин, деди. У киши хотинларининг ҳамма ҳужраларини бирма-бир айланиб, Оишага айтганидек айтдилар, улар ҳам Оиша айтганидек айтдилар. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қайтдилар, мана уч киши уйда суҳбатлашиб ўтирибди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўта ҳаёли эдилар. У чиқиб Оишанинг ҳужраси томон йўл олдилар. Мен билмайман, уларнинг чиқиб кетганини мен у кишига хабар бердимми ёки у кишига (бошқа) хабар берилдими — у киши қайтиб, бир оёғини остона ичига, бошқасини ташқарига қўйган ҳолатда мен билан ўзлари орасига пардани туширдилар. Ва ҳижоб ояти нозил бўлди.