حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ الطَّنَافِسِيُّ، عَنِ الْعَوَّامِ، قَالَ سَأَلْتُ مُجَاهِدًا عَنْ سَجْدَةِ، ص فَقَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ مِنْ أَيْنَ سَجَدْتَ فَقَالَ أَوَمَا تَقْرَأُ {وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِ دَاوُدَ وَسُلَيْمَانَ} {أُولَئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ} فَكَانَ دَاوُدُ مِمَّنْ أُمِرَ نَبِيُّكُمْ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَقْتَدِيَ بِهِ، فَسَجَدَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. {عُجَابٌ} عَجِيبٌ. الْقِطُّ الصَّحِيفَةُ هُوَ هَا هُنَا صَحِيفَةُ الْحَسَنَاتِ. وَقَالَ مُجَاهِدٌ {فِي عِزَّةٍ} مُعَازِّينَ. {الْمِلَّةِ الآخِرَةِ} مِلَّةُ قُرَيْشٍ. الاِخْتِلاَقُ الْكَذِبُ. الأَسْبَابُ طُرُقُ السَّمَاءِ فِي أَبْوَابِهَا {جُنْدٌ مَا هُنَالِكَ مَهْزُومٌ} يَعْنِي قُرَيْشًا {أُولَئِكَ الأَحْزَابُ} الْقُرُونُ الْمَاضِيَةُ. {فَوَاقٍ} رُجُوعٍ. {قِطَّنَا} عَذَابَنَا {اتَّخَذْنَاهُمْ سُخْرِيًّا} أَحَطْنَا بِهِمْ أَتْرَابٌ أَمْثَالٌ. وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ الأَيْدُ الْقُوَّةُ فِي الْعِبَادَةِ الأَبْصَارُ الْبَصَرُ فِي أَمْرِ اللَّهِ، {حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي} مِنْ ذِكْرٍ. {طَفِقَ مَسْحًا} يَمْسَحُ أَعْرَافَ الْخَيْلِ وَعَرَاقِيبَهَا. {الأَصْفَادِ} الْوَثَاقِ.
Муҳаммад ибн Абдуллаҳ, Муҳаммад ибн Убайд Танофисийдан, у Аввомдан ривоят қилади: Мен Мужоҳиддан Сод (сураси)даги сажда ҳақида сўрадим. У: Мен Ибн Аббосдан: Қаердан (қайси асосга кўра) сажда қилдинг? дедим. У: «Унинг зурриётидан Довуд ва Сулаймонни (ҳам ҳидоят қилдик)» ва «Ана ўшалар Аллаҳ ҳидоят қилган зотлардир, бас, уларнинг ҳидоятига эргаш» (оятларини) ўқимайсанми? Довуд ҳам Набийингиз соллаллаҳу алайҳи васаллам унга эргашишга буюрилган зотлардан эди, деди. Шундай қилиб Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унда сажда қилдилар. «Ужоб» — ажойиб (ғаройиб). «Қитт» — саҳифа, бу ерда яхшиликлар саҳифасидир. Мужоҳид: «Фи изза» — қаршилик қилувчилар (кибрда); «Ал-миллатил охира» — Қурайш дини; «Ал-ихтилоқ» — ёлғон; «Ал-асбоб» — осмоннинг эшикларидаги йўллари; «Жундун маа ҳунаалика маҳзум» — Қурайш назарда тутилади; «Улаикал аҳзоб» — ўтиб кетган асрлар; «Фавоқ» — қайтиш; «Қиттона» — азобимиз; «Иттахазнааҳум сухрийян» — уларни қуршаб олдик; «Атроб» — ўхшашлар, деди. Ибн Аббос: «Ал-айд» — ибодатдаги куч; «Ал-абсор» — Аллаҳ ишидаги кўриш (басират); «Ҳуббал хайр ан зикри робби» — Роббим зикридан (юз ўгириб); «Тофиқо машан» — отларнинг ёлларини ва оёқ пайларини силарди; «Ал-асфод» — кишанлар, деди.