حَدَّثَنِي حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا حُصَيْنٌ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، وَعَنْ أَبِي سُفْيَانَ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَقْبَلَتْ عِيرٌ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَنَحْنُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَثَارَ النَّاسُ إِلاَّ اثْنَا عَشَرَ رَجُلاً فَأَنْزَلَ اللَّهُ {وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انْفَضُّوا إِلَيْهَا}
Ҳафс ибн Умар, Холид ибн Абдуллаҳдан, у Ҳусайндан, у Солим ибн Абул Жаъддан ва Абу Суфёндан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилади: Жумуъа куни биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан (намозда) эканимизда бир савдо карвони келди. Шунда одамлар ўн икки кишидан бошқаси (қараб) қўзғалдилар (чиқиб кетдилар). Шунда Аллаҳ «Қачон улар савдо ёки ўйин-кулгини кўрсалар, унга тарқалиб (ёпирилиб) кетадилар» (оятини) нозил қилди.