حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ يَحْيَى، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ وَأَبُو هُرَيْرَةَ جَالِسٌ عِنْدَهُ فَقَالَ أَفْتِنِي فِي امْرَأَةٍ وَلَدَتْ بَعْدَ زَوْجِهَا بِأَرْبَعِينَ لَيْلَةً. فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ آخِرُ الأَجَلَيْنِ. قُلْتُ أَنَا {وَأُولاَتُ الأَحْمَالِ أَجَلُهُنَّ أَنْ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ} قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَنَا مَعَ ابْنِ أَخِي ـ يَعْنِي أَبَا سَلَمَةَ ـ فَأَرْسَلَ ابْنُ عَبَّاسٍ غُلاَمَهُ كُرَيْبًا إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ يَسْأَلُهَا فَقَالَتْ قُتِلَ زَوْجُ سُبَيْعَةَ الأَسْلَمِيَّةِ وَهْىَ حُبْلَى، فَوَضَعَتْ بَعْدَ مَوْتِهِ بِأَرْبَعِينَ لَيْلَةً فَخُطِبَتْ فَأَنْكَحَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَانَ أَبُو السَّنَابِلِ فِيمَنْ خَطَبَهَا.
Саъд ибн Ҳафс, Шайбондан, у Яҳёдан: Менга Абу Салама хабар берди: Бир киши Ибн Аббоснинг олдига келди, Абу Ҳурайра ҳам унинг ёнида ўтирган эди. У: Эриддан кейин қирқ кечада туғган аёл ҳақида менга фатво бер, деди. Ибн Аббос: Икки муддатнинг охиргиси (узунроғи), деди. Мен: «Ҳомиладорларнинг иддаси ҳомилаларини қўйгунлари (туғгунлари)гача» (оятини ўқиб), дедим. Абу Ҳурайра: Мен жияним — яъни Абу Салама билан биргаман (унинг фикридаман), деди. Шунда Ибн Аббос ғуломи Курайбни Умму Саламага юбориб, ундан сўради. У: Субайъа Асламиянинг эри ўлдирилди, у ҳомиладор эди. У эри ўлимидан қирқ кеча кейин туғди. Сўнг унга совчи келди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни (бошқасига) никоҳлаб бердилар. Абус Санобил унга совчи бўлганлардан эди, деди.