حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَرْعَرَةَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بِئْسَ مَا لأَحَدِهِمْ أَنْ يَقُولَ نَسِيتُ آيَةَ كَيْتَ وَكَيْتَ بَلْ نُسِّيَ، وَاسْتَذْكِرُوا الْقُرْآنَ فَإِنَّهُ أَشَدُّ تَفَصِّيًا مِنْ صُدُورِ الرِّجَالِ مِنَ النَّعَمِ ".
Муҳаммад ибн Аръара, Шуъбадан, у Мансурдан, у Абу Воилдан, у Абдуллаҳдан ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бировнинг: Фалон-фалон оятни унутдим, дейиши нақадар ёмон! Йўқ, балки (у) унуттирилди. Қуръанни (такрор ўқиб) ёдда сақланглар, чунки у кишиларнинг кўксларидан (ёдидан) туяларнинг (ип)дан (қочишидан) ҳам қаттиқроқ қочиб (чиқиб) кетади» дедилар.