حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ، قَالَ وَأَشَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ نَحْوَ الْيَمَنِ " الإِيمَانُ هَا هُنَا ـ مَرَّتَيْنِ ـ أَلاَ وَإِنَّ الْقَسْوَةَ وَغِلَظَ الْقُلُوبِ فِي الْفَدَّادِينَ حَيْثُ يَطْلُعُ قَرْنَا الشَّيْطَانِ رَبِيعَةَ وَمُضَرَ ".
Муҳаммад ибнул Мусанно, Яҳё ибн Саиддан, у Исмоилдан, у Қайсдан, у Абу Масъуддан ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қўли билан Яман томон ишора қилиб: «Иймон мана шу ерда — икки марта. Огоҳ бўлинглар, қаттиқдиллик ва дилларнинг ғофилликлари, бақириб (туяларини ҳайдаб) юрувчи чўпонларда — шайтоннинг икки шохи чиқадиган жойда — Рабиъа ва Музарда (бўлади)» дедилар.