حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ تَلِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، وَغَيْرُهُ، أَنَّ بُكَيْرًا، حَدَّثَهُ أَنَّ عَاصِمَ بْنَ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ حَدَّثَهُ أَنَّ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ عَادَ الْمُقَنَّعَ ثُمَّ قَالَ لاَ أَبْرَحُ حَتَّى تَحْتَجِمَ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ فِيهِ شِفَاءً ".
Саид ибн Талид: Менга Ибн Ваҳб айтиб берди: Менга Амр ва бошқалар хабар бердилар: Букайр унга айтиб берди: Осим ибн Умар ибн Қатода унга айтиб берди: Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо) Муқаннаъни йўқлаб келди, сўнг: Сен ҳижома (қон) олмагунингча мен кетмайман, чунки мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деяётганларини эшитганман: «Албатта унда шифо бор» дедилар, деди.