حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، أَنَّ عُرْوَةَ، أَخْبَرَهُ أَنَّ زَيْنَبَ ابْنَةَ أَبِي سَلَمَةَ أَخْبَرَتْهُ أَنَّ أُمَّ سَلَمَةَ أَخْبَرَتْهَا أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ عِنْدَهَا وَفِي الْبَيْتِ مُخَنَّثٌ، فَقَالَ لِعَبْدِ اللَّهِ أَخِي أُمِّ سَلَمَةَ يَا عَبْدَ اللَّهِ إِنْ فُتِحَ لَكُمْ غَدًا الطَّائِفُ، فَإِنِّي أَدُلُّكَ عَلَى بِنْتِ غَيْلاَنَ، فَإِنَّهَا تُقْبِلُ بِأَرْبَعٍ وَتُدْبِرُ بِثَمَانٍ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَدْخُلَنَّ هَؤُلاَءِ عَلَيْكُنَّ ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ تُقْبِلُ بِأَرْبَعٍ وَتُدْبِرُ بِثَمَانٍ يَعْنِي أَرْبَعَ عُكَنِ بَطْنِهَا، فَهْىَ تُقْبِلُ بِهِنَّ، وَقَوْلُهُ وَتُدْبِرُ بِثَمَانٍ. يَعْنِي أَطْرَافَ هَذِهِ الْعُكَنِ الأَرْبَعِ، لأَنَّهَا مُحِيطَةٌ بِالْجَنْبَيْنِ حَتَّى لَحِقَتْ وَإِنَّمَا قَالَ بِثَمَانٍ. وَلَمْ يَقُلْ بِثَمَانِيَةٍ. وَوَاحِدُ الأَطْرَافِ وَهْوَ ذَكَرٌ، لأَنَّهُ لَمْ يَقُلْ ثَمَانِيَةَ أَطْرَافٍ.
Молик ибн Исмоил, Зуҳайрдан: Бизга Ҳишом ибн Урва: Урва унга хабар берди: Зайнаб бинти Абу Салама унга хабар берди: Умму Салама унга хабар берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг олдида эдилар, уйда бир муханнас (аёлнамо эркак) бор эди. У Умму Саламанинг укаси Абдуллаҳга: Эй Абдуллаҳ, агар эртага сизларга Тоиф фатҳ бўлса, мен сенга Ғайлоннинг қизини кўрсатаман — у тўрт (бурма) билан (олдидан) келади, саккиз билан ортига қайтади (ортидан саккиз кўринади), деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Булар сизларнинг (аёлларингиз) олдига асло кирмасин» дедилар. Абу Абдуллаҳ (Бухорий): «Тўрт билан келади, саккиз билан қайтади» — яъни қорнининг тўрт бурмаси (уки), у (аёл) уларни (олдидан) кўрсатади; «саккиз билан қайтади» сўзи эса — бу тўрт бурманинг учларини назарда тутди, чунки улар икки ённи ўраб олади, то (орқада) туташиб кетгунча. «Бисамонин» (саккиз) деди, «бисамониятин» демади, чунки учлар( атроф)нинг бирлиги (тараф) музаккар (эркак)дир; шу сабабли у «самонията атроф» (деб муаннас қилиб) айтмади.