حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ كُنَّا نَقِيلُ وَنَتَغَدَّى بَعْدَ الْجُمُعَةِ.
Муҳаммад ибн Касир, Суфёндан, у Абу Ҳозимдан, у Саҳл ибн Саъддан ривоят қилади: У: Биз Жумадан кейин қайлула (туш уйқуси) қилар ва кундузги овқат ер эдик, деди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
. У деди: Биз жумадан кейин қайлула (пешин уйқуси) қилар ва тушлик қилар эдик.
) ва: ‹Биз жума (намози)дан кейиндан бошқа вақтда қайлула (пешин уйқуси) ҳам қилмас, тушлик ҳам қилмас эдик›, деди.
у деди: Бизга кечаси (намозга) турганимизда оғизларимизни мисвок билан тозалашимиз буюриларди.
У: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида бир отни (наҳр қилиб) сўйдик ва уни едик, деди.
Ҳумайддан: Мен Анасни шундай деганини эшитдим: Биз жумага эрта борар эдик, сўнг қайлула (пешин уйқуси) қилар эдик.
У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга (Исо) тунда сафар қилдирилган (Исро) кечаси бир қадаҳ сут ва бир қадаҳ хамр келтирилди, деди.