حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سَهْلٍ، بِهَذَا وَقَالَ مَا كُنَّا نَقِيلُ وَلاَ نَتَغَدَّى إِلاَّ بَعْدَ الْجُمُعَةِ.
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди: Ибн Абу Ҳозим бизга айтди, отасидан, у Саҳлдан, шуни (ривоят қилди) ва: ‹Биз жума (намози)дан кейиндан бошқа вақтда қайлула (пешин уйқуси) ҳам қилмас, тушлик ҳам қилмас эдик›, деди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
. У деди: Биз жумадан кейин қайлула (пешин уйқуси) қилар ва тушлик қилар эдик.
У: Биз Жумадан кейин қайлула (туш уйқуси) қилар ва кундузги овқат ер эдик, деди.
у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ўлимга байъат бермадик, фақат қочмаслик учунгина байъат бердик.
Биз лойқалик (қорамтир) ва сариқликни (пок бўлганидан кейин) бир нарса (ҳайз) деб ҳисобламасдик.
. У деди: Биз Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам билан намоз ўқир эдик. Бирортамиз Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васалламнинг пешонасини қўйганини кўрмагунимизча, белимизни эгмас эдик.
Умм Атийя: «Биз сарғиш ва лойқа (рангли ажралмани ҳайздан кейин) ҳеч нарса (деб) санамас эдик,