حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو حَازِمٍ، عَنْ سَهْلٍ، قَالَ كَانَتْ فِينَا امْرَأَةٌ تَجْعَلُ عَلَى أَرْبِعَاءَ فِي مَزْرَعَةٍ لَهَا سِلْقًا، فَكَانَتْ إِذَا كَانَ يَوْمُ جُمُعَةٍ تَنْزِعُ أُصُولَ السِّلْقِ فَتَجْعَلُهُ فِي قِدْرٍ، ثُمَّ تَجْعَلُ عَلَيْهِ قَبْضَةً مِنْ شَعِيرٍ تَطْحَنُهَا، فَتَكُونُ أُصُولُ السِّلْقِ عَرْقَهُ، وَكُنَّا نَنْصَرِفُ مِنْ صَلاَةِ الْجُمُعَةِ فَنُسَلِّمُ عَلَيْهَا، فَتُقَرِّبُ ذَلِكَ الطَّعَامَ إِلَيْنَا فَنَلْعَقُهُ، وَكُنَّا نَتَمَنَّى يَوْمَ الْجُمُعَةِ لِطَعَامِهَا ذَلِكَ.
Саъид ибн Абу Марям бизга айтди: Абу Ғассон бизга айтди: Абу Ҳозим менга айтди, Саҳлдан: У деди: Бизнинг (орами)зда бир аёл бор эди, у ўзининг экинзоридаги ариқ бўйига лавлаги (сабзавот) экар эди. Жума куни бўлса, лавлагининг тубларини суғуриб олиб қозонга солар, сўнг унинг устига бир ҳовуч ўзи тортган арпа солар эди. Лавлагининг тублари гўшт (ўрни) бўларди (яъни гўшт ўрнига). Биз жума намозидан қайтсак, унга салом берар эдик, у ўша таомни бизга яқинлаштирар эди, биз уни ялар (тотиб кўрар) эдик. Биз жума кунини ўша таоми учун орзу қилар эдик.