حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، - يَعْنِي ابْنَ مَهْدِيٍّ - حَدَّثَنَا بَكَّارُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَتْنِي جَدَّتِي، قَالَتْ دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ فَسَأَلَتْهَا امْرَأَةٌ مِنْ قُرَيْشٍ عَنِ الصَّلاَةِ فِي ثَوْبِ الْحَائِضِ فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ قَدْ كَانَ يُصِيبُنَا الْحَيْضُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتَلْبَثُ إِحْدَانَا أَيَّامَ حَيْضِهَا ثُمَّ تَطْهُرُ فَتَنْظُرُ الثَّوْبَ الَّذِي كَانَتْ تَقْلِبُ فِيهِ فَإِنْ أَصَابَهُ دَمٌ غَسَلْنَاهُ وَصَلَّيْنَا فِيهِ وَإِنْ لَمْ يَكُنْ أَصَابَهُ شَىْءٌ تَرَكْنَاهُ وَلَمْ يَمْنَعْنَا ذَلِكَ مِنْ أَنْ نُصَلِّيَ فِيهِ وَأَمَّا الْمُمْتَشِطَةُ فَكَانَتْ إِحْدَانَا تَكُونُ مُمْتَشِطَةً فَإِذَا اغْتَسَلَتْ لَمْ تَنْقُضْ ذَلِكَ وَلَكِنَّهَا تَحْفِنُ عَلَى رَأْسِهَا ثَلاَثَ حَفَنَاتٍ فَإِذَا رَأَتِ الْبَلَلَ فِي أُصُولِ الشَّعْرِ دَلَكَتْهُ ثُمَّ أَفَاضَتْ عَلَى سَائِرِ جَسَدِهَا .
Бизга Яъқуб ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон — яъни ибн Маҳдий — ривоят қилди, бизга Баккор ибн Яҳё ривоят қилди, менга бувим ривоят қилиб айтди: «Мен Умму Салама ҳузурига кирдим, шунда Қурайш аёлларидан бири ундан ҳайзли аёлнинг кийимида намоз ўқиш ҳақида сўради. Умму Салама деди: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида бизга ҳайз етар эди, биздан бири ҳайз кунларини ўтказиб, сўнг покланарди, кейин ўзи айланиб юрадиган кийимига қарарди. Агар унга қон теккан бўлса, уни ювардик ва шу кийимда намоз ўқирдик; агар ҳеч нарса тегмаган бўлса, уни қолдирардик ва бу бизни унда намоз ўқишдан тўсмасди. Соч тараб юрадиган аёлга келсак, биздан бири сочини тараган ҳолатда бўларди, ғусл қилганда уни ечиб ташламасди, балки бошига уч ҳовуч сув қуярди, сочининг тубида нам кўрса, уни ишқаларди, сўнг бутун баданига сув қуярди.›»