358-ҳадисСунани Абу Довуд · Таҳорат китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ الْعَبْدِيُّ، أَخْبَرَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ نَافِعٍ، قَالَ سَمِعْتُ الْحَسَنَ، - يَعْنِي ابْنَ مُسْلِمٍ - يَذْكُرُ عَنْ مُجَاهِدٍ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ مَا كَانَ لإِحْدَانَا إِلاَّ ثَوْبٌ وَاحِدٌ تَحِيضُ فِيهِ فَإِنْ أَصَابَهُ شَىْءٌ مِنْ دَمٍ بَلَّتْهُ بِرِيقِهَا ثُمَّ قَصَعَتْهُ بِرِيقِهَا .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ал-Абдий ривоят қилди, бизга Иброҳим ибн Нофиъ хабар берди, у деди: Ҳасаннинг — яъни Ибн Муслимнинг — Мужоҳиддан зикр қилаётганини эшитдим: У деди: Оиша деди: Бизнинг биримиз учун фақат битта кийим бўлар, унда ҳайз кўрар эди. Агар унга қондан бирор нарса тегса, уни сўлаги билан ҳўллаб, сўнг сўлаги билан ишқаларди.