364-ҳадисСунани Абу Довуд · Таҳорат китоби
حَدَّثَنَا النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قَدْ كَانَ يَكُونُ لإِحْدَانَا الدِّرْعُ فِيهِ تَحِيضُ وَفِيهِ تُصِيبُهَا الْجَنَابَةُ ثُمَّ تَرَى فِيهِ قَطْرَةً مِنْ دَمٍ فَتَقْصَعُهُ بِرِيقِهَا .
Бизга ан-Нуфайлий ривоят қилди, бизга Суфён ибн Абу Нажиҳдан, у Атодан, у Оишадан ривоят қилди. У айтди: «Биздан биримизнинг кўйлагимиз бўларди, унда ҳайз кўрардик, унда жанобат етарди, сўнг унда бир томчи қон кўрса, уни сўлаги билан ишқалаб тозаларди.»