حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ قَالَ إِنَّا كُنَّا نَفْرَحُ بِيَوْمِ الْجُمُعَةِ، كَانَتْ لَنَا عَجُوزٌ تَأْخُذُ مِنْ أُصُولِ سِلْقٍ لَنَا كُنَّا نَغْرِسُهُ فِي أَرْبِعَائِنَا فَتَجْعَلُهُ فِي قِدْرٍ لَهَا فَتَجْعَلُ فِيهِ حَبَّاتٍ مِنْ شَعِيرٍ لاَ أَعْلَمُ إِلاَّ أَنَّهُ قَالَ لَيْسَ فِيهِ شَحْمٌ وَلاَ وَدَكٌ، فَإِذَا صَلَّيْنَا الْجُمُعَةَ زُرْنَاهَا فَقَرَّبَتْهُ، إِلَيْنَا فَكُنَّا نَفْرَحُ بِيَوْمِ الْجُمُعَةِ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ وَمَا كُنَّا نَتَغَدَّى وَلاَ نَقِيلُ إِلاَّ بَعْدَ الْجُمُعَةَ.
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Яъқуб ривоят қилди, у Абу Ҳозимдан, у Саҳл ибн Саъддан (розияллаҳу анҳу), у деди: Биз жума кунидан хурсанд бўлардик. Бизнинг бир кампиримиз бор эди, у бизнинг бизнинг ариқларимизга экадиган лавлагимизнинг илдизларидан олиб, уни ўз қозонига солар, унга бир оз арпа доналарини қўшар эди — мен фақат: «Унда ёғ ҳам, думба ҳам йўқ» деганини биламан. Биз жумани ўқиганимизда, унинг олдига борардик, у уни бизга яқинлаштирарди (тақдим қиларди). Биз жума кунидан шу сабабли хурсанд бўлардик. Биз фақат жумадан кейин тушлик қилар ва қайлула (пешин уйқуси) қилар эдик.