حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ، حَدَّثَنِي أَبُو حَازِمٍ، عَنْ سَهْلٍ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ أَعْظَمِ الْمُسْلِمِينَ غَنَاءً عَنِ الْمُسْلِمِينَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَنَظَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى الرَّجُلِ مِنْ أَهْلِ النَّارِ فَلْيَنْظُرْ إِلَى هَذَا ". فَاتَّبَعَهُ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ، وَهْوَ عَلَى تِلْكَ الْحَالِ مِنْ أَشَدِّ النَّاسِ عَلَى الْمُشْرِكِينَ، حَتَّى جُرِحَ فَاسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ، فَجَعَلَ ذُبَابَةَ سَيْفِهِ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ حَتَّى خَرَجَ مِنْ بَيْنِ كَتِفَيْهِ فَأَقْبَلَ الرَّجُلُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُسْرِعًا فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ. فَقَالَ " وَمَا ذَاكَ ". قَالَ قُلْتَ لِفُلاَنٍ " مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ النَّارِ فَلْيَنْظُرْ إِلَيْهِ ". وَكَانَ مِنْ أَعْظَمِنَا غَنَاءً عَنِ الْمُسْلِمِينَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لاَ يَمُوتُ عَلَى ذَلِكَ فَلَمَّا جُرِحَ اسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ فَقَتَلَ نَفْسَهُ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عِنْدَ ذَلِكَ " إِنَّ الْعَبْدَ لَيَعْمَلُ عَمَلَ أَهْلِ النَّارِ، وَإِنَّهُ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ، وَيَعْمَلُ عَمَلَ أَهْلِ الْجَنَّةِ، وَإِنَّهُ مِنْ أَهْلِ النَّارِ، وَإِنَّمَا الأَعْمَالُ بِالْخَوَاتِيمِ ".
Саҳл (ривоят қилди): Мусулмонларга (душмандан) энг катта фойда етказадиган бир киши, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга жанг қилган бир ғазотда (бор эди). Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (унга) қаради ва: "Ким дўзах аҳлидан бир кишига қарашни истаса, мана шунга қарасин" деди. Қавмдан бир киши унга эргашди — у эса мушрикларга энг қаттиқ (курашувчи) ҳолда эди, то яралангунча. Сўнг ўлимни тезлатмоқчи бўлиб, қиличининг учини икки кўкраги орасига қўйди, то икки елкаси орасидан чиққунча. У киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га тез келиб: "Гувоҳлик бераманки, сен — Аллаҳнинг Расулисан" деди. Деди: "У нима (сабаб)?" У: "Сен фалончига: «Ким дўзах аҳлидан бир кишига қарашни истаса, унга қарасин» деган эдинг, ҳолбуки у бизнинг (душманга) энг катта фойда етказадиганимиз эди — мен уни шу ҳолда ўлмайди деб билдим. Яраланганда ўлимни тезлатди, ўзини ўлдирди" деди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта банда дўзах аҳлининг амалини қилади, ҳолбуки у жаннат аҳлидандир; ва жаннат аҳлининг амалини қилади, ҳолбуки у дўзах аҳлидандир. Албатта амаллар хотималар биландир" деди.