6657-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Қасам ва назр
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنِي غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مَعْبَدِ بْنِ خَالِدٍ، سَمِعْتُ حَارِثَةَ بْنَ وَهْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " أَلاَ أَدُلُّكُمْ عَلَى أَهْلِ الْجَنَّةِ، كُلُّ ضَعِيفٍ مُتَضَعَّفٍ، لَوْ أَقْسَمَ عَلَى اللَّهِ لأَبَرَّهُ، وَأَهْلِ النَّارِ كُلُّ جَوَّاظٍ عُتُلٍّ مُسْتَكْبِرٍ ".
Ҳориса ибн Ваҳб Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деганларини эшитди: "Сизларга жаннат аҳлини кўрсатмайми? — ҳар бир заиф, (одамлар томонидан) заиф саналган, агар Аллаҳга қасам ичса (бирор нарсани сўраб), Аллаҳ уни рост чиқарар (сўровини бажарар) эди. Ва дўзах аҳли — ҳар бир жаббор (қўпол), баджаҳл (қўрс), кибрли кишидир."