حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنْ تَعْذِيبِ هَذَا نَفْسَهُ ". وَرَآهُ يَمْشِي بَيْنَ ابْنَيْهِ. وَقَالَ الْفَزَارِيُّ عَنْ حُمَيْدٍ حَدَّثَنِي ثَابِتٌ عَنْ أَنَسٍ
Анас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Албатта Аллаҳ бу (кишининг) ўзини азоблашидан бениёздир" — у (кишини) икки ўғли орасида (суялишиб) юрганини кўриб (айтди, чунки у пиёда ҳаж назр қилган эди).