Сунани Термизий — 2151-ҳадис

Қадар китоби · Қазога рози бўлиш

2151-ҳадисСунани Термизий · Қадар китоби

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قال: حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي حُمَيْدٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سَعْدٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ مِنْ سَعَادَةِ ابْنِ آدَمَ رِضَاهُ بِمَا قَضَى اللَّهُ لَهُ وَمِنْ شَقَاوَةِ ابْنِ آدَمَ تَرْكُهُ اسْتِخَارَةَ اللَّهِ وَمِنْ شَقَاوَةِ ابْنِ آدَمَ سَخَطُهُ بِمَا قَضَى اللَّهُ لَهُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي حُمَيْدٍ ‏.‏ وَيُقَالُ لَهُ أَيْضًا حَمَّادُ بْنُ أَبِي حُمَيْدٍ وَهُوَ أَبُو إِبْرَاهِيمَ الْمَدَنِيُّ وَلَيْسَ هُوَ بِالْقَوِيِّ عِنْدَ أَهْلِ الْحَدِيثِ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, у деди: бизга Абу Омир ривоят қилди, Муҳаммад ибн Абу Ҳумайддан, у Исмоил ибн Муҳаммад ибн Саъд ибн Абу Ваққосдан, у отасидан, у Саъд (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Одам фарзандининг бахтидан (бири) — Аллаҳ унга тақдир қилган нарсага рози бўлишидир; Одам фарзандининг бахтсизлигидан (бири) — Аллаҳдан истихора (яхшилик сўрашни) тарк этишидир; ва Одам фарзандининг бахтсизлигидан (бири) — Аллаҳ унга тақдир қилган нарсадан ғазабланишидир,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, биз уни фақат Муҳаммад ибн Абу Ҳумайд ҳадисидан биламиз. Унга Ҳаммод ибн Абу Ҳумайд ҳам дейилади, у Абу Иброҳим ал-Маданийдир ва ҳадис аҳли наздида қувватли (рови) эмас.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Саҳиҳи Муслим, 6985-ҳадисТавба китоби

Одамлардан бир кишига Аллаҳ мол ва фарзанд берган эди Чунки у Аллаҳ ҳузурида бирор яхшилик тўпламади Аллаҳ ҳузурида бирор яхшилик жамғармади Чунки у, Аллаҳга қасамки, Аллаҳ ҳузурида бирор яхшилик тўпламади…

Саҳиҳул Бухорий, 6436-ҳадисҚалб юмшатиш

"Агар Одам фарзанди учун молдан икки водий бўлса, у учинчисини истарди. Одам фарзандининг қорнини тупроқдан бошқа нарса тўлдирмайди. Аллаҳ тавба қилган кишининг тавбасини қабул қилади."

Сунани Насоий, 3849-ҳадисДеҳқончилик китоби

Одам фарзандига ўзи эга бўлмаган нарсада ва Аллаҳ азза ва жалла(га) маъсият (қилиш)да назр йўқдир,

Сунани Термизий, 2412-ҳадисЗуҳд китоби

Одам фарзандининг барча сўзи унинг фойдасига эмас, балки зиёнига (ёзилади), фақат маъруфга (яхшиликка) буюриш ёки мункардан (ёмонликдан) қайтариш ёхуд Аллаҳнинг зикри бундан мустасно,

Саҳиҳул Бухорий, 6701-ҳадисҚасам ва назр

"Албатта Аллаҳ бу (кишининг) ўзини азоблашидан бениёздир" — у (кишини) икки ўғли орасида (суялишиб) юрганини кўриб (айтди, чунки у пиёда ҳаж назр қилган эди).

Сунани Термизий, 2337-ҳадисЗуҳд китоби

Агар Одам фарзандига бир водий олтин бўлса, у яна иккинчиси бўлишини истарди. Унинг оғзини тупроқдан бошқа нарса тўлдирмайди. Аллаҳ эса тавба қилган кишининг тавбасини қабул қилади,