676-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Азон китоби
حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا الْحَكَمُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ مَا كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَصْنَعُ فِي بَيْتِهِ قَالَتْ كَانَ يَكُونُ فِي مِهْنَةِ أَهْلِهِ ـ تَعْنِي خِدْمَةَ أَهْلِهِ ـ فَإِذَا حَضَرَتِ الصَّلاَةُ خَرَجَ إِلَى الصَّلاَةِ.
Одам бизга айтди: Шуъба бизга айтди: Ҳакам бизга айтди, Иброҳимдан, у Асваддан: У деди: Мен Оишадан: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уйларида нима қилар эдилар?› деб сўрадим. У: ‹У зот аҳлининг ишида — яъни аҳлига хизмат қилишда — бўлар эдилар, намоз вақти келганда намозга чиқар эдилар›, деди.